#zaman

Dünyaya bir kez çocukken bakarız. Gerisi hatıradır.

İnsan şu dünyada tüm vaktini öldürmeye ya da tapınmaya harcıyor, hem de ikisini aynı anda: Senden nefret ediyorum!

Gitmeden önce düşün; çünkü döndüğünde bulduğunla, giderken bıraktığın asla aynı olmayacak.

Dehanın doğasının ahmaklara yirmi yıl sonra kullanacakları fikirleri vermek olduğunu biliyoruz.

Anlamak için zaman gerektiğini " anlamadığımdan, bu beni uzun zaman rahatsız etti.

Vaktimi para kazanmakla harcayamam.

Burada ilerlemeden ilerlemeye koşturma telaşı yoktur, yıllar geçsede her şey hep aynıdır.

Ölümden ölsek de, hayatlarımızın dörtte biri uyuyoruz.

İşi çok olanların gözyaşları için vakitleri yoktur.

Bir devleti kurmak için bin yıl ister, yıkmak için bir saat yeter.

Bilge olanlar meşgul olmayacak ve çok meşgul olanlar bilge olamaz.

Geçmişe dönmenin bir anlamı yok. Çünkü geçmişteki ben ve şimdiki ben bambaşka iki insan.

Hayatımda paranın pulun önemli olmadığını anladım. Tek önemli olan şey, hayatta geçirdiğin vakit.

Her şey beklemesini bilen kişiye kendiliğinden gelir.

Bütün zamanların en güçlü savaşçısı şu ikisidir: Zaman ve sabır.

Bir insanın bir ömür boyu seveceğini söylemek bir mumun ömür boyu yanacağını iddia etmekle aynı şeydir.

Neden bugün bir ceset haline gelmiş birine acımam gerekiyor da, üç yüz yıl önce bir ceset haline gelmiş biri için ağlamama gerek yok? Ne farkı var bunların?

İnsan ölür. Karanlıktan gelen, karanlığa geri döner ve hiçbir iz bırakmadan zamanın sınırsız boşluğuna yeniden emilir.

Ölüm mesafeyi arttırır ve hafızayı köreltir.

Gerçek, zamanın tek kızıdır.

Siz bir geçmiş olduğunuz kadar bir geleceksiniz de.

Zaman tuhaf bir kavram. Hep ' zaman geçiyor ' diyoruz ya bir baktım ki geçen ben mişim! Zaman değil.

Her sabah bir sayfa daha eksilip gidiyor ömrümden. Gönlümün yıkıntılarında can çekişiyor umutlarım.

Bir suçluyu aklar gibi, Akıp giden günlerimiz.