#zaman

Hayatın çekilmez olmaması için iki şeye alışmak gerekiyor: zamanın açtığı yaralara ve insanların açtığı yaralara!

Geçen sene Cihangir'de bir kafede dostlarla otururken, arkamdan biri seslendi; Ooo, Nejat Bey burdaymış, tanımaz şimdi bizi. O'ydu... Arkamı dönmeden adı çıktı ağzımdan. Hâlâ güzeldi. Kocasıyla tanıştırdı. Çocukları varmış, bizimki bir üniversite de öğretim görevlisi olmuş, iyiymiş. Öğrencileri benimle bir zamanlar okul arkadaşı olduğuna inanmıyormuş. Üst kata çıkmak için merdivenlere doğru hamle yaptığında, bir an durdu ve dönüp şöyle dedi; Senin başarılarını görünce gurur duyuyorum arkadaşım. Gülümsedim, belli belirsiz; Hâlâ mı? diye sordum. Ya anlamadı ya da anlamazlıktan geldi. 26 yıl evvel ona aşıkken boyum 1.80, kilom 70'ti. Hâlâ öyle. Bazı şeyler değişmiyor.

Yine endîşe bilir kadr-i dürr-i güftârım/ Rüzigâr ise denî dehr ise sarrâf değil.

Çok çabuk yaşlanırız ama çok geç akıllanırız.

Boğazlanan bir çocuğun kanı gibi aktı zaman. Sonra resmen kapandı o fasıl, şimdi üçüncüden bahsediyor, Amerikan doları fakat gün ışıdı her şeye rağmen.

Ben içeri düştüğümden beri güneşin etrafında on kere döndü Dünya.

Şimdi on yaşına bastı. Ben içeri düştüğüm sene ana rahmine düşen çocuklar.

İçimde mis kokulu kızıl bir gül gibi duruyor zaman.

Ve gayrisi mesela benim on sene yatmam Laf-ı güzaftır.

On ile ya eşek öler, ya Teymürleng ya da men.

İnsanın en büyük sanatı zamandır.

Kaybettiğimiz her saat, düşman için kazançtır.

Budalalar geçmişten, akıllılar şimdiki zamandan, deliler de gelecekten bahsederler.

Geçmiş gibi görünen ne varsa hepsi içimde.

Nehir suyu denize karıştıktan sonra onu geri çekmek mümkün mü? (Büyünün Gözleri; 2000, Perde II, Sahne II, p. 43)

Bir çağ ölürken yenisinin henüz doğmadığı bir zamanda yaşıyoruz.

Bütün büyük başarılar zaman ister.

Doğru, tözünün zamana bağlı olmasından ötürü, havada asılı kalmış, kırılabilecek bir şeye benzer...

Birdenbire kendini o kadar yaşlı hissetti ki şimdi ölüm karşısına çıkacak olsa şunu bile diyemecekti: Sevgili ölüm henüz yaşamadım.

Her şey eskiden nasıl da büyük görünürdü gözüne.

Sevgili ölüm, henüz yaşamadım.

İnsanin dünü, asla yarın gibi olmayabilir; Değişimden başka bir şey ayakta kalamaz!

İnsanın dünüyle yarını bir olmaz; Kalıcı şey yoktur, değiskenlikten öte.

İnsan gelişmesinin alanı zamandır.