#yazmak

Yazmak, olağanüstü bir tesellidir...

Kitap hâlâ kutsal benim için... kelime hâlâ mühim ve harf hâlâ muamma.

Bazen yazdıklarımdan çok şey öğreniyorum.

Yazmak güzel şey; hem kendine, hem bir kalabalığa konuşmak gibi iki zevki birleştiriyor.

Oturmazsanız, yazamazsınız.

Benim için yazmak biraz da siperden konuşmaktır.

Yazdıklarım amellerimden bir ameldir.

Bir kâğıt, bir kalem, bir yanmış, bir sönmüş, bir bitmiş sigara... Hayatın bu.

Yavaş yazdığımı biliyorsun. Bunun başlıca nedeni, birkaç kelimeyle mümkün olduğunca çok şey söyleyene kadar asla tatmin olmamam ve kısaca yazmak, uzun yazmaktan çok daha fazla zaman alıyor.

Bir mektup, bir vaaz, bir rapor, bir nutuk, bir makale, ya da bir öyküdeki fikirler bir kazıda bulunan vazo parçaları gibidir. Eğer parçalar yerlerine konacak sırayı izleyerek ortaya çıksalardı olağanüstü bir kazı olurdu bu.

Bir yapıt oluştururken en son bulduğumuz şey, en başa neyin konulması gerektiğidir.

Anılarımı yazmak için erken diyorum. Henüz dokuz yaşındayım. İleride belki. Büyüdüğümde düşünebilirim. Zaten meramını sahnede anlatan biriyim. Kendimden bahsetmek de çok sıkıcı geliyor bana. Oturup yaz derseniz ben "okuryazar" değilim. Sadece okurum.

Şu zor karantina günlerinde en şanslı olanlar, işlerini evlerinde de yürütebilenlerdir. Biz yazarlar da bu şanslılardan sayılırız; olağan günlerde sahip olmadığımız kadar zamana sahibiz; bol bol okuyor ve yazmaya çalışıyoruz.

Benim için önceliği olan, beni en çok heyecanlandıran ve devamlılık içerisinde yapabileceğime inandığım şey yazmak.

Yazdıklarımın gerçek olduğuna inanıyorum. Gerçeğe kayıtsız kalmayan her insanın onu yayma konusunda bir zaafı vardır.

Yazı yazabilmek için ruhun dolup taşması gerekir.

İyi yazamıyorsan iyi düşünemezsin, iyi düşünemiyorsan senin yerine başkaları düşünür.