#yaşam

Şu istikrarlı toplum safsatası da nedir? Dalga geçiyorsunuz herhalde. Doğa istikrarlı değil. Yaşam istikrarlı değil. İstikrar doğal değil.

Yaşamak için çok, ölmek için birkaç neden varken, öldürmek için hiç sebep yoktur.

Kelebeğin ömrüne bir gün deme, o senin gibi ayları değil anları yaşar.

Doğmak ve ölmek kolaydı. Zor olan hayatın kendisiydi.

Öldürmek için hiç sebep yoktur.

Yaşam öğrenmekle ilgilidir. Öğrenmeyi bıraktığınızda ölürsünüz.

Hayatta hiçbir şey insan hayatı kadar değerli değildir.

Dünyada kaygısız, huzurla, sevinçle yaşamaktan daha büyük zenginlik olabilir mi?

Bir insan bir birey olarak sadece kendi kişisel hayatını yaşamaz. Aynı zamanda, bilinçli ya da bilinçsiz, kendi dönemi ve çağdaşlarının hayatını da yaşar.

Kitaplar olmadan yaşayamaz kesinlikle ölürüm.

Kitapsız bir oda, anlamsız yaşamak gibidir.

Dünya yaşayanlara aittir, ölülere değil.

Kitaplar olmadan yaşayamam.

İnandıkları doğrultusunda yaşamayan, gerçekten inanmıyordur.

Artık bir vatanı olmayan bir adam icin, yazmak yaşamak için bir yer haline gelir.

Sonunda, yazara kendi yazılarında bile yaşanacak yer kalmamıştır.

Yaşam, kendi yokluğunun ideolojisine dönüşmüştür.

Sadece sevgiye tutunacak gücü olan yaşar.

Yanlış hayat doğru yaşanmaz.

Dünyanın acısı olmasaydı, taze yeşil yapraklar üzerindeki güneş ışınlarının anlamı olmazdı.

Benim ayinim düşünüp yapmaktır. Benim dinim insan gibi yaşamaktır.

Zaman bir uyuşturucudur. Fazlası sizi öldürür.

Zavallı hayvanlar, nasıl da özenle bedenlerini koruyorlar; bizim için sadece bir akşam yemeği, fakat onlar için ise hayatın ta kendisi.

Birçok durumdan şikayetçi olsam da Türkiye, doğduğum, doyduğum, yaşayacağım, öleceğim yer. Zaten insanın vatanı, sevdiklerinin yanı.