#varoluş

Ölüm gelecek diye acı çekmek en büyük aptallıktır. Ölüm varken biz yokuz. Biz varken ölüm yoktur. Onunla hiç karşılaşmayacağız.

Ölümden korkmak anlamsızdır, çünkü yaşadığımız sürece ölüm yoktur, ölüm geldiğinde ise artık biz yokuz.

Yoktum, Varım, Olmayacağım, Umurumda Değil.

Ölüm bizim için hiçtir.

Hiç kimse bıçakla kesilmiş gibi terk edemez bu dünyayı. Bir insanın tam manasıyla ölmesi için onu hatırlayan hiç kimsenin kalmaması gerekir.

Bu dünyaya düşünce balonu olarak geldim.

Ölümdür yalnız olmak, tanrısız olmak!

Çoğu insan düşünmeden nasıl yaşar? Dünyada çok insan var, onları sokakta fark etmiş olmalısın, nasıl yaşıyorlar? Sabah kıyafetlerini giyecek gücü nasıl elde edersin?

Ölmek bize zarar vermez, ama yaşamak bizi daha çok incitir.

Ben kimseyim! Sen kimsin? Sen de hiç kimse misin?

Daha yalnız olunabilirdi, yalnız olunmasaydı.

Ölümlülüğün giriş katı Ölümsüzlüktür.

Canlı olmak güçtür.

Zamanla herkes, kendisi için var olma gereksinimini duyar.

Eğer yaşam iyi değilse, o zaman bu dünyada neyin değeri olabilir? Çünkü var olmak hareket etmektir, yaşamaktır; oysa yaşamı kısıtlayan her şey, varlığın da kısıtlamasıdır.

Yaşam, onun için sarfedilen yaşamak emeğine değmiyorsa, her şey ondan kurtulmamız için bahane oluşturabilir.

İnsan, sadece toplum halinde yaşadığı için insandır.

Her insan kendiyle kuşatılmıştır.

Bana sorarsanız eğer, bu hayata ne yapmaya geldin diye, size şunu söyleyeceğim: Ben bu hayata, sonuna kadar yüksek sesle yaşamak için geldim.

Her şey sadece bir rüya.

Tüm delillere göre, hiçbir şey yapmamak için dünyadayız.

Sadece, canım isteyince ölmek elimde olduğu için yaşıyorum: intihar fikri olmasa, kendimi çoktan öldürmüş olurdum.

İnsan asla bir cevap bulamadı ve bulamayacaktır da Yaşam sahip olduklarımızın tümüdür ama yine de o hiçtir…

Yaşamın belli bir anlamı varsa, demek ki biz hepimiz dikiş tutturamamış insanlarız.