#utanma

Biz varımızı ortaya koysak, yokumuzdan utanırız.

Eğer anlama izanımız varsa utanmayı da öğrenmiş olmamız gerekiyor.

Bir ülke, utanma duygusunu yitirmişlerle dolunca, sürgünler ülkesi olur. Utanma duygusunu yitiren, kendi kendisini yitirmiş bir sürgündür.

Kendi kendisinden utanmayan, yeryüzünde hiç kimseden utanmaz!

Gözlerinin önünde devletin soyulduğunu, yetim haklarının yenildiğini, vergilerimizden oluşan hazine gelirlerinin çalındığını gördüler ama hırsızlarla değil, polislerle uğraştılar. Ve hiç utanmadılar.

Biz tahammülü unuttuk. Sabrı, vicdanı, merhameti unuttuk. Adalet ve utanma duygusunu yitirdik. Türkiye'de utanma duygusu yok. Utanma duygusunu yitirdiğinizde, her şeyi söylersiniz, yaparsınız ve utanmazsınız.

İnsanların ne kadar kötü olduğunu görmek beni şaşırtmıyor, fakat bu yüzden hiç utanmadıklarını görünce hayretler içinde kalıyorum.

Her saygın insan, yönetimi altında yaşadığı hükûmetten utanır.

Çocuktaki utanma hâli ondaki akıl nurunun alametidir.

Suçlar arttıkça utanma duygusu azalır.

Yaşamında, komşun farkına vardığı zaman utanacağın hiçbir şey yapma.

İnsanın her şeyi iyi tanımasını engelleyen iki şey vardır: biri vicdanın önüne perde çeken utanma, öteki de kendisine tehlikeyi gösterip büyük işlemlere girişmekten yüz çevirten korku.

Gün geliyor, insan taşıdığı önyargılardan pişmanlık duyuyor, utanıyor.

Gözyaşlarından utanmamıza hiçbir zaman gerek yoktur.

Kişi kandırılabilir; devlet kandırılamaz. Çünkü elinde istihbaratı; danışacağı insanlar ve haber almak-izlemek için her türlü araç gereç ve yasal yetkisi vardır. Cemaatin bu meczubuna “artık özledik, seni bekliyoruz; ülkene dön” diyen siyasi erkân hala sırıtarak ekran ekran geziyor. Belli ki körü körüne inanma utanma duygusunu da siliyor…

Körü körüne inanma utanma duygusunu da siliyor…