#umut

Çıkış yolunun güzel olacağını ve asla geri dönmeyeceğimi umarım.

Bugünü boşver, önemli olan yarın.

Yaşanan ölüm ve yıkımın boyutları karşısında derin bir şok yaşıyorum. Hayatını kaybedenlerin ailelerine başsağlığı diliyorum. Yaralılara acil şifalar temenni ediyorum ve umuyorum ki çok daha fazla kişi enkaz altından kurtarılabilir.

Umutlarımıza göre söz verir ve korkularımıza göre hareket ederiz.

İnsanların çoğu için teşekkür, sadece daha büyük yardımlar için gizli bir umuttur.

Seslerimiz yeniden kuşattığında şehirleri Şiirlerle, öykülerle meydanlara döküleceğiz. Ve onun sessizce gömüldüğü o şehri, Güllerle cennet bahçesine çevireceğiz.

Dünyadaki hiçbir şey geri alınamaz değildir, kapitalizm bile.

İnsanlığı kurtarmak için bir şeyler yapılmalı! Daha iyi bir dünya mümkün!

Yaşamaya mecbur edildiğim hayattan doğmuş zavallı umutlarım benim!

Bir güneş sığdıralım ömrümüze ve aldırmayalım hiç, gelen geceye..

Ne umutlarım var, ne de pişmanlıklarım.

Çoğunluk dünyayı kötü fikir ve eylemleriyle, hem plastik, hem nükleer, hem siyasal kirletirken; bir küçük azınlık, yalnız romanlarda görülebilecek muhteşem bir umutla ortalığı temizlemeye çalışmaktalar.

Bir gün öyle bir üfleyeceğim ki bu sigaranın dumanını pencereden, yerle bir olacak rutubetli duvar; bizim evden deniz görünecek.

Umutlarımız eksik olmasın... Karanlık ise her taraf, aydınlatalım.

Yunan ordusu bir adım daha ilerlediği, Anadolu'nun bir yerinde daha isyan çıktığı vakit Türkçe çıkan gazetelerin çoğu sevinçle: — Hani kahramanlarınız? Hani Mustafa Kemal'iniz? Acı acı şöyle demişim: "Kuvayımilliye hiçbir işe yaramasa bile namuslu bir adamın yastığı dibinde duran tabancadır. Hiç olmazsa intihar etmeye yarar!"

1917'de ihtiyardım, 1922'de ilk gençliğe kavuştum.

Anadolu'dan Mustafa Kemal'in sesi geldiği zaman, o zaman, kalbim doğrulup kalktı. Kuru dala yeniden öz su yürüdü, tomurcuk kurusu üzerinde kırmızı gül açtı. Akşam'ın üçüncü sayfasının başsütununu siper gibi kazıp içine yerleştim. Hainlik, tehlike, ıstırap, korku; orada göğüs göğüse bir kavganın bütün acılarını tattım. Yalnız bir acı nedir bilmem: Ümitsizlik duymadım. Günün fıkraları onlardır. Sonra ne geliyor? Zafer ve sevinç...

Her ne olursa olsun, kendin olmak için asla geç değildir.

Ölmek için çok uğraştım, fakat öyle anlaşıyordu ki beni büyülü bir yaşam bekliyormuş.

Bir umut her zaman olmalı Hayat sonbaharda buruşub döküldüğü zaman tekrar başlar.

O zaman bu perdeci ‘Perde..’ değil, ‘Türk tiyatrosunda yeni bir devir açılıyor’ diyecek.

Umut, her zaman, en kötü koşullarda bile vardır. Ama onu sırtlayıp taşıyabilmek gerekir. Bazen umudu sırtımızda taşımaktan yorulur ve teslim oluruz hayata: "Umut kalmadı deriz." Oysa umut yanımızda, onu bıraktığımız yerdedir. Yorulan umut değil, bizizdir. Umudunu yere bırakan ve onu artık taşıyamayan kişi, hayatının anlamını da yitirmiş demektir.

İnsanda ve dünyada özgün olan potansiyeldir, beklemektir, hüsrana uğrama korkusuyla yaşamak, başarma umuduyla yaşamaktır.

Korkunun üzerinde yer alan umut, ne ikincisi gibi pasiftir ne de hiçliğe hapsolmuştur.