#tutku

Her insan aynı enerji potansiyeline sahiptir. Sıradan bir insan enerjisini bir sürü ıvır zıvıra harcar. Ben ise enerjimi sadece bir işe odaklarım; resimlerime. Hayatımdaki her şeyi bunun için feda ederim. Kendimi bile!

Çalıştığımda rahatlıyor ve dinleniyorum. Beni asıl yoran, hiçbir şey yapmamak ya da gelen misafirleri ağırlamak oluyor.

İçimden geldiği için yazıyorum! Başkaları gibi normal bir iş yapamadığım için yazıyorum. Benim yazdığım gibi kitaplar yazılsın da okuyayım diye yazıyorum. Hepinize, herkese çok çok kızdığım için yazıyorum. Bir odada bütün gün oturup yazmak çok hoşuma gittiği için yazıyorum. Ben, ötekiler, hepimiz, bizler İstanbul’da, Türkiye’de nasıl bir hayat yaşadık, yaşıyoruz, bütün dünya bilsin diye yazıyorum. Kâğıdın, kalemin, mürekkebin kokusunu sevdiğim için yazıyorum. Edebiyata, roman sanatına her şeyden çok inandığım için yazıyorum. Bir alışkanlık ve tutku olduğu için yazıyorum. Unutulmaktan korktuğum için yazıyorum. Getirdiği ün ve ilgiden hoşlandığım için yazıyorum. Yalnız kalmak için yazıyorum. Hepinize, herkese neden o kadar çok çok kızdığımı belki anlarım diye yazıyorum. Okunmaktan hoşlandığım için yazıyorum. Bir kere başladığım şu romanı, bu yazıyı, şu sayfayı artık bitireyim diye yazıyorum. Herkes benden bunu bekliyor diye yazıyorum. Kütüphanelerin ölümsüzlüğüne ve kitaplarımın raflarda duruşuna çocukça inandığım için yazıyorum.

Tutkularım var benim. Başkalarına benzemiyorum. Cesaretim var!

Kişiyi kişi eden yaşaması değil, tutkularıdır.

Topkapı Sarayı Müzesi koleksiyonu hem Osmanlı hem de İran minyatürleri açısından çok muazzam bir zenginliktedir. Bundan dolayı çok uzun yıllar Topkapı Sarayı benim ikinci evim gibiydi. Edebiyat Fakültesi’nde çok vakit geçirmiyordum doğrusu. Kütüphaneler ve müzeler hayatım boyunca en çok zaman geçirdiğim iki yerdir.

İlk başta insana itaat eder ve ancak daha sonra onun korkunç efendileri olur.

Denizin kumları insan tutkusu kadar sayısız.

İnsanın seçemeyeceği tutkular var.

İnsan kalbini, bir mucidin kendi beyninin yarattığı bir ürünün başarıya ulaştığını görmesinden daha fazla heyecanlandıran bir şey olduğunu düşünmüyorum. Bu tür duygular insana yemeyi, uyumayı, arkadaşları, aşkı, her şeyi unutturuyor.

Tutkuların en büyük kötülüğü, neden oldukları şeylerde değil; fakat insanlara yaptırdığı ve onları alçalttığı rezilliklerdedir.

Tutkular insanı 'yaşatır', akıllılık ise sadece onun varlığını 'sürdürür'.

Benim gençliğimde herkeste Amerika'ya gitmek gibi çok yoğun bir istek vardı. Bu yüzden liman cüzdanı çıkarttım ve gemici oldum. Hiç unutmam, bir Panama şilebinde çalıştım. Gemide kimsenin canı sıkılmazdı. Onlara fıkralar anlatır, taklitler yapardım. Herkes çok gülerdi. Sonra askere gittim, orada da arkadaşlarımı çok güldürürdüm. Giderek insanların yüzünü güldürmek bende tutku oldu. Sonra da tiyatro başladı zaten.

Pilotlar için yürüyüş zevk değildir, onlar uçmayı sever.

Nedimi bir esîr etmiş işitmiştim/ Sen ol cellad-ı din düşmen-i îman mısın kâfir?

En güzel savaş, insanın kendi öz varlığı ve tutkularına karşı giriştiği uğraştır.

Ne efsunkâr imişsin ah, ey dîdar-ı hürriyet; Esir-i aşkın olduk, gerçi kurtulduk esaretten.

Olup bitenlere soğuk bir mantıkla bakmaya, yalnız mantıklı, pratik bir hayat sürmeye alışık bir insana böylesine aşırı, çılgınca duygular saçma görünmez mi hiç?

Bir tutku, yolu üzerinde engel gördü mü, insanın gözlerini bağlar ve kör eder.

Aşk, vazgeçenlerin değil aşkı uğruna yanmayı, ölmeyi ve savaşmayı göze alanların işidir.

Uyuduk mu eşit oluruz. Ne tutku, ne gurur, ne umut...

Yazmak, gizemli, tutkulu ama çoğu kez yorucu bir serüvendir; bu yüzden aşka benzer.

Durursam ölürüm.

Yakıtın kokusu ve kaymanın eşiğinde sürmek, size çokça adrenalin veriyor.