#toplum

Bugünün her vatandaşının içinde müstakbel bir evsiz barksız yabancı yatmaktadır.

Hakikaten yalnız varlık, insanlar tarafından terk edilmiş olan değil, insanlar arasında acı çekendir.

Modern olmak, çaresizlik içinde şunun bunun ucundan tutmaktır.

Kanunlar bir tarafta, şairler diğer tarafta.

Nereye gidersen git dünyanın kitlelerini bulacaksın. Hiç bu iki sınıfa ayrılır.

Gülerseniz, dünya da sizinle birlikte güler, ağlarsanız yalnız ağlarsınız.

Bireyi sıradanlığa sürükleme ve özgün bir kişilik oluşumuna sebep olabilecek her şeyi ondan söküp alma eğiliminde olan günlük eğitimin zararlı etkisi önünde teslim oluyorlar.

Onlar, döşemelerin kırmızı ve kaygan, ve bir kimsenin ise kanın mide bulandıran tatlı kokusunu solumak durumunda olduğu mezbahaya iğrenmeden girerler.

Bürokratik düzenlemeler, evli çiftlerin bebeklerini kurtarmak için gösterdikleri özeni evlilik dışı doğan bebekler için göstermiyordu anlaşılan. Babasız bir çocuk neticede bir piçti ve İstanbul da bir piç, sallanan bir diş gibi her an düşmeye hazırdı.

Baykuş; kanarya beslermiş amcalar, teyzeler. Kumruları sever, kartalları över, güvercinleri uçurur, kargaları kovar, papağanları konuştururlarmış. Oysa çocuk baykuşları severmiş. "Uğursuz kuş o. İsmini anma, damına çağırma." dermiş teyzeler, amcalar. Uğursuz kuşmuş baykuş; gece gördüğü, geceyi gördüğü için.

İnsanlık barışın Tanrı'nın yarattıklarına bir armağanı değil bizim her bir diğerimize armağanımız olduğunu hatırlamalı.

Dün susmuş olanlar, yarın da susacaklar.

İnsan her zaman kendisini kitleden ve onu oluşturanlardan korumasını bilmelidir.

Kişi, öteki insanlardan uzaklaştığı ölçüde hakikate yaklaşır. Günlük yaşam, yalanlardan kurulu yüzeysel bir düzendir.

O, odasında tek başına oturuyor, çok hafif olduğu için onu unutan kalabalıktan ayrı.

Yoksulluk çok pahalı bir lüks maliyetini karşılayamayız.

Sadece bilge ve erdemli kişilerden kurulu bir akıllı insanlar toplumuna ulaşmanın imkansızlığı anlaşıldı. Belki yığınlar hiç bir zaman filozof olmayacak. Ama toplumları mutluluğa ulaştırmak için, yönetimin bilge kişilere teslim edilmesi de mi mümkün değil? Aklı başında insanlar tarafından yönetilmezsek sonumuzun felaket olacağını görmüyor musunuz.?

Biz zevk için harcadığımız paradan fazla, kitap için sarfetmediğimiz müddetçe, bu ülke hiç bir zaman medeni bir ülke olamayacaktır.

Özgürlükleri üretmek yetmez, paylaşmak gerekir.

Avrupa'nın genlerinde başkalarına karşı bir tahammülsüzlük var.

Gizlilik bir kez kabul edildiğinde bir bağımlılık haline gelir.

Dindar basmakalıp inançlar veya dogma veya dar önyargı açısından düşünenler dışında, insanlar inançlarını kolayca veya alenen konuşmazlar.

Gerçeklerin çoğu o kadar çıplak ki, insanlar onlar için üzülüyor ve en azından birazcık onları örtbas ediyor.

Korku tarafından mantıksız bir çağa sürüklenmeyeceğiz.