#suçluluk

Herkes söylediği ya da söylemediği şeyler için azarlanmaktadır.

İnsan buna dayanamıyor, diyorum, neden vicdan azabı çektiğini bilmeden yıllarca vicdan azabı çekilemiyor.

Vicdan azabı, insanın içinde bir cehennemdir.

Hüzünlü bir vicdan insanı mikroptan daha hızlı öldürür.

Başkalarını suçlamaktan vazgeçtim o an, bütün suç bendeydi.

İnsan kendinden başkasını suçlamamalıydı.

Bu masumiyet beni ağırlaştırmaya başladı.

Izdırapların en büyüğü kendi kendini suçlu görme duygusudur.

Suçsuz insan kaygısız yaşar.

Pişmanlık, ilk insandan torunlarına mirastı.

İnsanın kendisine çektirdiği acıya azap denir. Teknik adı vicdan azabıdır. Bugüne kadar binlerce hayalet hikâyesi duymuşsunuzdur. İşte bunların başlangıcı da bu vicdan azabıdır. Dünya üzerinde hayalet gördüğünü iddia eden ilk insan, yaşarken canını yaktığı dostunu öldükten sonra o kadar çok düşünmüş ve kendine o kadar çok kızmıştır ki, yıllardır tanıdığı bir yüzü, bedeni evinin odalarında uçuşurken görmeye başlamıştır. Sonra bu olayın üstüne binlerce yıl binmiş ve insanlar her yerde hayaletler görmeye başlamıştır. Oysa hayalet dediğin şey, yaşarken kazık attığın insanlar öldükten sonra duyduğun vicdan azabının sana oynadığı bir tiyatrodur. Vicdan azabı öyle bir hikâyedir ki, aynı hayaletler gibi adamı korkudan öldürür.

Vicdan azabı, insanın içinde bir cehennemdir.

Başka birini öldüren bir insan, hiçbir güzelliği saf bir kalple göremez artık. Hayatında ne zaman iyi bir şey olsa, bir katil olduğun gerçeği karşına çıkacak.

Ne zaman hayattan zevk alacak olsan, bir başkasının hayatını yok ettiğin aklına gelecek.

Her insan, yapmadığı tüm iyiliklerden suçludur.

Akıllı olan her adam özür dileyenin bir suçu olduğuna inanır.

Vicdanım öyle ağır çekiyor ki bedenimi taşımakta zorlanıyorum.

Suçluluk, bir insan olarak bizim değerin ve değerin kendiliğinden kınanması ve kendini geçersiz kılmasıdır.

Acıya dayanıyoruz. Suçluluğun cezalandırılmasıyla ilgili bilinçsiz ihtiyacımızı kesinlikle karşılar. Kendimizi mutsuz ve çürük hissediyoruz. Bu soru daha sonra ortaya çıkıyor, Ama ne kadar sürecek?

Eğer suçluluktan kurtulursak, masumiyet göreceğiz; Ancak, suçluluk yüklü bir kişi sadece kötülüğü görecektir. Temel kural, bastırdığımız şeylere odaklanmamızdır.

Senin için bir şey yapamayışıma, seni bu dünyada yapayalnız, kimsesiz bırakışıma ağlıyorum. Senin için gerçeklik yok, bu hayat, bu Hayatın Kuralları Yok.

Ve o da benim gibi eğilip çıkarsın yarasını gizlediği yerden ve o da üstlensin bütün suçları. Tıpkı benim gibi yapsın o da, Onu gören yarasını görsün önce. Çünkü o artık benim içimde gizli bir yerde değil, çok açıkta. Artık yüzümde olacak o yara.

Eğer acı çekiyorsak, suç her zaman bizdedir.

Biz felaketi es geçecek değiliz, felaket düzenin içinde ve biz de onun suç ortaklarıyız, felaketi reforma tercih ediyoruz, dünyayı yeniden düşünmektense kendimizi feda etmeyi tercih ediyoruz; bu dünyayı ancak harabelerin ortasında yeniden düşüneceğiz.