#sessizlik

Aynı dilde konuşamayacağımızı fark edince, aynı dilde susmayı seçtik.

Konuşmasını bilen ne zaman konuşması gerektiğini de bilir.

Sessizlik bilge bir adama cevaptır.

Zeki adamlar söyleyecek bir şeyleri olduğu için konuşurlar. Aptallar, konuşmaları gerektiği için.

Bilge insanlar konuşurlar çünkü söyleyecek bir şeyleri vardır. Aptal insanlar konuşurlar çünkü bir şey söylemek zorundadırlar.

Bütün hayatım boyunca sessizlikte acı çekmeyi öğrendim.

Ağızlar açılmıyorsa, söylenecek önemli bir şey var demektir.

Her zaman, en samimi itiraflarda, bir sessizlik köşesi vardır.

Konuşmadıkça, anlatmadıkça daha çabuk daha sağlam, daha derin unutuyor insan.

Neden böyle sessiz olduk? Neden herkes hep böyle kendi dünyasına çekiliyor?

Korkarım, bu kan gölü bir gün onu döktürenlerle birlikte susanları da boğar...

Bir zalimin tembelliği ve bir aptalın sessizliğidir, arzu ettiğim şey.

Dünya çok acı çekiyor. Ama kötü insanların şiddetinden değil, iyi insanların sessizliğinden.

Müziksiz bir film elbette kurulabilir, neden olmasın. Ama o zaman da yönetmenin bu sessizliğe uygun anlatacak makul bir konusu olmalı elinde. Yoksa olmaz.

Al yalnızlığını gel! Korkma, sıkılmayız. Senin yalnızlığın, benim yalnızlığımla konuşur. Biz susarız.

Susan kişi, kim olmadığının farkında bile değildir.

Yaşamımız önem verdiğimiz olaylara karşı sessiz kaldığımız gün son bulmaya başlar.

Sonunda, düşmanlarımızın sözlerini değil dostlarımızın sessizliğini hatırlayacağız.

Zihnimin içinde binbir düşünce dolaşıyordu ve bu mutlak sessizlikte düşüncelerimin nasıl konudan konuya uçtuklarını izlemek benim için pek kolaydı.

Neden ben?" diye sordum Tanrıya. Bir şey söylemedi.

Kitaplar sessizliğin çocukları ve yalnızlığın yapıtlarıdır.

Kadınlar sessiz erkekleri sever. Onların kendilerini dinlediklerini sanırlar.

Sessizlik, toplumsal değişimin düşmanıdır.

Üzerine konuşulamayan konusunda susmalı.