#ölüm

Hayat bir toplama kampı gibidir. Ölmeden terk edemezsiniz.

Benim merak ettiğim ölümden sonra değil, doğumdan sonra hayat olup olmadığı.

Zorbalık karşısında sessiz kalan herkesin içindeki insan ölmeye mahkûmdur.

Siperdeyken, ölümle yüz yüzeyken Tanrı’nın olmadığından emin olursunuz. O nedenle hayatta kalmak için savaşırsınız, bir nefes daha almak için. Her türlü varlıktan medet ummamızın sebebi de budur, çünkü ölmek istemezsiniz. Çünkü kalbinizin derinliklerinde, ölümün oyunun sonu olduğunu bilirsiniz. Ahiret diye bir şey yoktur. Cennet yoktur. Tanrı yoktur. Sadece hiçlik.

Hayat çok kısa, mezarda yatacağımız günler ise çok uzun!

Olmak ya da olmamak, işte bütün mesele bu. Katlanmak mı iyi zalim kaderin oklarına, yumruklarına, yoksa çılgın denizlere karşı gelip bir son vermek mi? Ölmek uyumak hepsi bu kadar, yalnızca uyumakla bitebilir bütün acıları yüreğin ve çektiği bütün kahırları bedenin...

Hayal etmeyen bir insan toplumu olamazdı. İki hafta içinde öleceklerdi.

Büyümeyi bıraktığında ölmeye başlarsın.

Hayat adil değildir. Sadece ölümden daha iyidir. Hepsi bu.

Ölüler intikam alamaz.

Küçük bir hayvanın ölümü bile olsa, ölüm işte.

Olgunlaşmamış insanın özelliği, bir dava uğruna soylu bir biçimde ölmek istemesidir, olgun insanın özelliği ise, bir dava uğruna gösterişsiz bir biçimde yaşamak istemesidir.

Kimse arkasında bir şey bırakmayacak kadar fakir ölmez.

Ölüm ve vergiler dışında hiçbir şey kesin değildir.

Ölüm ve vergiler dışında hiçbir şey kesin değildir.

Nasıl yaşadığımız, nasıl öleceğimizi aydınlatır.

Toplumlar çelişkiler yüzünden değil, onları çözme yetenekleri olmadığı için ölürler.

Ölümlerimiz, hayatlarımızı aydınlatır.Ölümlerimiz anlamdan yoksunsa hayatlarımız da yoksun demektir.Herkes aradığı ölümü ölür; kendisi için hazırladığı ölümü.

Yaşayanlara saygı borçluyuz az çok, ölenlere tek borcumuz kalmıştır: Gerçek!

Savaşın toz dumanında yuvarlanan adam; can çekişen arkadaşının kanıyla kanı karışmakta, Beklerken leş kargalarına yem olma sırasını. Evet, her kişide tüm dünya sızlanmakta. Hepsi ıstırap için doğmuş, birbirini yok etmekte. Peki, bu korkunç kaos ne için? Her birimizin acısı hepimize mutluluk mu dersin! Ne kutsanacak dünya, öyleyse!!!

İnsana ölüm kadar acı da gereklidir.

Ne de olsa hepimiz ölümden sonraki pişmanlığın bir anlamı olmadığını biliyoruz.

Korku kimseyi ölümden kurtarmaz.

Cesaretin ölçüsü ölmek değil, yaşamaktır.