#müzik

Edebiyat tüm sanatların üzerinde yer alıyor. Yaratılan başyapıtların miktarı ne kadar çok olursa olsun müziğin armonisi bir kitabın kısık sesinin yerini asla tutamaz.

İnsanları güldürmeyi seviyorum, ama müzikal anlamda onu yapamam.

Rock müziği gururlu bir müzik olarak değerlendiriyorum.

İnandığım şeyi yapıyorum. Gerçekten yüreğimden gelen şeyi yapıyorum. Onun için, daha çok karşılaşacağız.

O konuya hiç girmeyelim. İyi bir eşcinsel arkadaşımız gibidir, çok sevdiğimiz... (Placebo grubunu sevip sevmediği sorulunca)

Onno beni orkestrasına aldığında hayatımda yeni bir kulvar açıldı.

Müzik sayesinde; duygular, düşünceler, pencereler farklı olsa da, herkes aynı frekansı bir yerde yakalıyor ve bir bütünlük oluşuyor.

Müzikle iletişim kurmayı seviyorum. Müziğin dili kuvvetli ve evrenseldir.

Ancak , o ses bahçedeki atlama taşlarını ıslatan bahar yağmuru gibi , dinleyenin bilincini yumuşak dokunuşlarla yıkayıveriyordu.

Birileriyle bir şeyler yapmaktansa, tek başıma sessizce kitap okumayı, kendimi vererek müzik dinlemeyi severim.

Müziğin yaşananları canlandırma etkisi vardır, bazen yürek sızlatacak kadar güçlü bir etki.

Müziğin yaşayanları canlandırma etkisi vardır, bazen yürek sızlatacak kadar güçlü bir etki.

Tam şuramda bas bir tını duyuyorum.Beni kemiklerime kadar titreten bir tını.

Bu dünyada sınırsız bir tutku duyduğum şeyler sadece kitaplar ve müzik.

Müzikle uğraşmak, gökyüzünde uçmaktan sonra en keyifli şey.

Kelimelerin başarısız olduğu yerde, müzik konuşur.

Kendimi bildim bileli, şarkı söylerim, şiir okurum. Müzik hep tutkum oldu fakat mesleğim olacağını bilmiyordum.

Ben de kendi kendime, “Daha önce Çanakkale Türküsü’nün içine koyduğun şiiri, İzmir Marşı’nın içine koy, bir de güzel orkestra toparla!” dedim. Çok içimden gelerek, çok heyecan duyarak yaptım.

Yalnızlık Müziğin bile seni dinlemesidir.

Kulağa gelen müzik tekse de onu oluşturan notalar farklıdır.

Büyük şarkıcı, bizim suskunluğumuzu, sessizliğimizi terennüm eden şarkıcıdır.

Müslüm Gürses, İbrahim Tatlıses bir olunca lodos kuzeyden esmez.

Müzikle besleniyorum.

1979′un 29 Kasım sabahı dünyaya gözlerimi açtığım anda müzik için yazılmıştı kaderim belki de….Kim bilebilirdi Ankara’nın hasret kokan sokaklarından çıkıp gelecektim İstanbul’a, müzik uğruna… Ardımda bıraktıklarım mıydı içimde sızlayan o ilk otobüs yolculuğunda, yoksa yollarına düştüğüm bu koskoca kentin içinde ‘belki de yalnız kalacağım’ düşüncesi mi… Anılarımın bir intikamı mıydı sessizce gözlerimden düşen damlalar, yoksa geleceğime dair ektiğim başarı tohumlarını mı suluyordum her damlayla…