#mutluluk

Felaketle başlayan bir hayat nasıl mutlulukla sonuçlanacaktı ki?

Mutsuz bir başlangıçtan da mutlu bir sonuç çıkmıyor.

Yaşamın tadını çıkarın, canını değil!

Ben de küçük şeylerden mutlu olabilirim ama bu kadar bokun arasında o küçük şeyleri çıkarmaya üşeniyorum.

Mutluluk gelip evime yerleşti de ben onu tanıyamadım.

Bir yığın küçük sevinçtir mutluluğu oluşturan.

Boş yere arama mutluluğu, aradığın yerde olmayacak. Bulunca ise tadını çıkar, çünkü hep sende kalmayacak.

Mademki yokluğumla daha mutlusun, O halde yokluk, benim bu aşk için büründüğüm son kimlik olsun...

Gılgamış, mideni gece gündüz güzel gıdalarla doldur; dans et, esen ve güleç ol; giysilerin hem temiz hem serin olsun, sularda yıkan; elini tutan küçük çocuğu sev.

Her zaman bulunduğumuz yerde değil başka yerde pek mesut olacağımızı sanıyorduk.

Asıl başarısız insan, büyük işleri gerçekleştiremeyen değil, - bunu kim başarmıştır ki - bir yuva kurmak, bir dostluğu, bir kadınla mutlu bir ilişkiyi sürdürmek, ekmek parasını kazanmak gibi küçük şeylerde başarısızlık gösteren insandır. Başarısızlığın en acısı budur.

Mutluluk; Bizim hayata bakış açımızla, çevremizdekilere karşı davranışımızla doğrudan doğruya ilgili ve orantılıdır. Mutluluk ufak tefek şeylerin birbirini tamamlamasından doğuyor.

Huzursuz bir insansın sen. Her şeyle mücadele etmek istiyorsun, Vaktiyle ben de öyleydim. Hayatı olduğu gibi kabul et, ne alabilirsen al ve mutlu olmaya bak.

İnsanlar niçin böyle yaşıyorlardı? Niçin bazıları iyi bazıları kötüydü? Niye bazıları mutlu, bazıları mutsuz?

Mutluluk bir dağ yolu gibidir. Bakarsın tepelere tırmanır, sonra bir bakarsın, aşağıya iner.

Gerçek mutluluk, yavaş yavaş, azar azar gelir...

Huzur olan evde mutluluk da olur.

Anlaşılan, tasasız saadet yoktu.

Şen adam güneşe benzer, girdiği yeri aydınlatmış olur.

Uçmak için kuş olmak gerekmiyor, Küçük sevinçler olsun yeter.

Kim istemez ki mutlu olmayı, ama mutsuzluğa da var mısın?

Mutluluğun resmi eğri durur.

Hayatımın en güzel günleriydi. Hepimiz çok mutluyduk. Samimiyetle söylemeliyim ki, devrimden sonra bile bir daha asla aynı mutluluk duygularını yaşamadım.

Hiçbir kadını kendi yaşadığı ortama çekip mutsuz etmeye hakkı olmadığını” düşündüğü için bekâr kaldım.