#kavuşma

Ölüm bizi Allah'ımıza kavuşturan en ulvi hadisedir. Dünyaya geldik, onun eserlerini gördük; onun emirlerindeki isabete inandık, onun eserlerine gönlümüzden vurulduk. Şimdi de sevine sevine ona kavuşmayı özlemeliyiz. Ölüm kafirler için bir azap, bir ızdıraptı. Müslümanlar için bir sürur ve saadet olmalıdır.

Yedi kat eller yakınım oldu. Gel kavuşalım artık.

Hıdırellez ya; adını yazıp bahçeye gömsem, sabah kahvaltıda seni görsem...

Dağ dağa kavuşmaz, insan insana.... kavuşmaz.

Uzun bir ayrılıktan sonra buluşulduğu zaman söylenen bütün sözlerin ölü şeyler gibi yere düşmesinden, bu ölülere can vermesi gereken ruhun havada dolanıp durmasından daha büyük işkence var mıdır?

Kırk kapıdan, kapınıza kadar geldim.

Bana yaşadığın şehrin kapılarını aç... Başka şehirleri özleyelim orada seninle. Bu evler, bu sokaklar, bu meydanlar İkimize yetmez.

İnsan yaşamında ayrılıklar ve kavuşmalar hep gözyaşı ile bezenirdi.

Değil mi ki, kavuşmalarımız topal Ayrılıklarımız koşar adım.

Der misin ki bir gün; İnşallah çok bekletmedim seni.

Bir gün elbette sofraya birlikte çökeriz

Her aşk bir ayrılık gizler, ayrılıklarsa bir merhabanın sıcaklığını taşır kendisinde.

Va'de-i vaslın işitsem ölürüm şevkimden
Döyemez yüregim ol va'de kaçandır demege