#karanlık

Her karanlık kendisini sonlandıracak şafağın tohumlarını içinde taşır.

Hayat yolunun ortasında kendimi karanlık bir ormanda buldum.

Bu kadar karanlık bir dünyada, kör bir adamın ya da çoğundan daha iyi görülebileceğine inanıyoruz.

Biri bana çirkin olduğumu söyledikten sonra; gölgeyi güneşe, karanlığı ışığa yeğler olmuştum.

Siyahtan daha koyu bir renk olsun isterdim. Siyahlar yetmiyor artık...

Anlayabildiğimiz kadarıyla, insan varlığının yegane amacı, varlığın karanlığında ateş yakmaktır.

İnsan ışığı düşünerek değil, karanlığı şuurlu hale getirerek aydınlanabilir.

İçimizdeki karanlığı göze almazsak bütünlüğümüze asla ulaşamayız.

Duygusuz karanlığı aydınlatamayız ve bitkinliği harekete çeviremeyiz.

Şimdi o dünyadan hiçbir haber yok; Yok bizi arayan, soran kimsemiz. Öylesine karanlık ki gecemiz, Ha olmuş ha olmamış penceremiz.

Ben de bir bilge olmak isterdim. Yazıyor eski kitaplar bilgelik nedir: dünya kavgalarına uzak durmak ve o kısa zamanı korkusuz geçirmek şiddete başvurmadan hem kötülüğe iyilikle karşılık vermek düşlerini gerçekleştirmek değil, unutmak bilgelik olarak kabul ediliyor. Tüm bunları yapamıyorum: gerçekten karanlık bir çağdır yaşadığım!

Karanlığın içinden çıkan eller doğaya uzandı ve insanlığı şekillendirdi.

Siyaha yem olmaktansa grinin sınırlarında kalmak daha iyiydi.

Karanlık iyi olan her şeyi yiyip yutardı.

Işığa ulaşmak için karanlığın içinden geçmeliyiz.

Alsam da başımı yürüsem kavgalara, Karanlıkları takmadan iplemeden, Aydınlıkları beklemeden, Korkunun o cüzzamlı iniltilerini, Hiç mi hiç dinlemeden, Şöyle zindanlara vursam kendimi, Kahrın ve sabrın yüreğini görsem, Diner mi içimdeki sancılar.

Bir elimizde kitap diğerinde yıldızlar, Durmadan ateş yakıyoruz karanlıklarda, Bazen aydınlanıyor gecelerimiz, Bazen yangın çıkıyor uykularımızda, Gerisini ne sen sor ne ben söyleyeyim.

Ve karanlığın ihanetine karşı, Tetikte nöbetçi bütün sabahları, Ölürcesine sevebilir misiniz, Siz bu sevmeyi öldürebilir misiniz.

Durmadan ateş yakıyoruz karanlıklar da, Bazen aydınlanıyor gecelerimiz, Bazen yangın çıkıyor uykularımızda.

Bu karanlık günler içinde, Susmayı bir türlü bilemiyoruz, Çalıp kapıları birer birer, Bir fincan aydınlık istiyoruz.

Karanlıklar içinde Şafakla gel günle gel, Kan ve barut içinde, Dirençle gel kinle gel, Gel gülüm geeel gel.

Ve bütün gecelere inat karanlığa dişleriyle saldırırken sabah, ey vah sana dünya ey vah.

Ne lambalar açık, Ne kitaplar, Nerdesiniz ey güzel umutlar.

Bitmeli bu bekleyiş, bu suskunluk bitmeli, Bitmeli bu karanlığın ıslıkları artık.