#kaçış

Artık halkımız yalama olmuş söylemler ve hareketlerle süslendirilmiş bu sahneleri tekrar tekrar görmek istemiyor. Haber dinlemekten nefret eder hale geldi. Duyarlılığını yitirmeyenlerin ruhsal dengesi bozuldu; kendini çaresiz hissedip, sonuçlarını görmekten kaçanlar ise akşam sabah, padişahlarımızın yatak serüvenlerini işleyen ve buna benzer diziler denizine dalmakta buldu çareyi…

Hayatın tüm hüzünlerinden tek kaçış müzik ve kedilerdir.

İnsan zihni, kendinden kaçma ve kendini yakalama girdabındadır.

Her şey, hatta hayattan kaçmak bile hayattır.

Dağa, dereye, doğaya kaçmak gerek, Kaçmak istemişiz uzaklara,Kimselere mendil sallamadan,Kimselerle vedalaşmadan, Kurtulmak istemişiz yalnızcaKentlerin o beton tutsaklığından.

Dünya yetmiyor bazen, bırakıp gidebilir miyim.

En iyisi düşünmemekti. Kaçmaktı. Kendi içime kaçmak. Fakat bir içim var mıydı? Hatta ben var mıydım? Ben dediğim şey; bir yığın ihtiyaç, azap ve korku idi.

Ben aşktan daima kaçtım. Hiç sevmedim. Belki bir eksiğim oldu. Fakat rahatım. Aşkın kötü tarafı insanlara verdiği zevki eninde sonunda ödetmesidir. Şu veya bu şekilde... Fakat daima ödersiniz... Hiçbir şey olmasa, bir insanın hayatına lüzumundan fazla girersiniz ki bundan daha korkunç bir şey olamaz.

Keşke kaçsam Keşke kaçabilsem şu dünyadan.

Geçen sefer sana dokunduğumda kendini bir kuş gibi hissettin – kaçmak için çabalayarak. Şimdi asla kaçamayacaksın…

İnsanın gerçeklerden kaçması da imkansız.

İntihar etmeyeceksek, içelim bari.