Bazı insanlar gerçeklerle yüzleşemiyor.

Uyurken bana bakma. Uyuyan her insan aptal görünür.

İnsanlar üzerinde pek çok şey söylenir, ama insandan söz edilmez hiç.

İnsan kendinden de kaçamazdı ya. Yerini değiştirirsin, duygularını değiştiremezsin.

Herkes üstünü örtüğünün altında kalır.

İnsan gerçeği bilecek niteliğe sahiptir. Bir şey sağduyulu ile inşa edildiğinde deneyimle doğrulanmış olur.

Üç çeşit insan vardır: Kaçanlar, direnenler ve yerinde kımıldamayanlar.

Fakat insanlar sistemlere, bazı soyut kavramlara o denli bağlıdırlar ki, sadece mantıklarını haklı çıkarmak için gerçekleri göz göre göre değiştirmeye, gözlerini kapayıp kulaklarını tıkamaya razıdırlar.

Gerçekleri al yoksa gerçekler seni yakalar.

İnsan kendi hapishanesinde tutuklu bir varlıktır ve bu tutukluluğunu her yere beraberinde taşır. Kaçamaması bu yüzdendir işte.

Birisi bana 'seyahat etmek neye yarar, insan kendisini hiç terketmiyor ki' demişti.

Birisi bana seyahat etmek neye yarar, insan kendisini hiç terketmiyor ki demişti.

Kendimi bildim bileli, bütün günlerimi, haberim olmadan ve nefsime itiraf etmeden, bir insanı aramakla geçirmiş ve bu yüzden bütün diğer insanlardan kaçmıştım.

İnsanlarda tek güzel kanun, suyu ışık yapmaları, düşü gerçek yapmaları, düşmanı kardeş yapmalarıdır.

İnsanı yaralayan tek şey gerçektir.

Yalan olduğunu bilsen dahi, inanacaksın insanoğluna.Yani dinleyeceksin onu, ne için yalan söylediğini anlamaya çalışacaksın. Bazen yalan insanın özünü gerçeklerden daha fazla açığa vurur.

İnsanlar düşünmeyi öğrendiler mi, düşüne düşüne gerçeğe ulaşmayı da öğrenirler elbet.

Önemli olan insanların düşünmeyi öğrenmeleri. O zaman gerçeğe giden yolu kendileri bulabilirler.

Aklı ve gerçekleri kullanan bir insan mükemmele erişecektir. Doğa insanın akıl gücüne bir sınırlama getirmemiştir.

Yalnızca gerçeğin bilinmesi insanları özgür kılabilir.