#kabulleniş

Yıllardır hiç değişmeyen yalnızlığı, Kollarından tutup evime götürdüm, Geldiğimizi hiç kimse görmedi.

Bütün insanlar düşmanımdı, Bir sabah uykusunda herkesle barıştım.

Acılarımın saltanatını sürdürüyorum.

Ben arzuladığım bir şeyle mücadele etmem.

Zaman labirentinde yolunu kaybetmişsin. Her şeyden önemlisi, oradan çıkmayı sen de hiç istemiyorsun. Değil mi?

Çok iyi anladım. anlamı olmayan şeylerde anlam aramaya kalkmanın zamanımı boşa harcamak olacağını.

Kaybedebileceğim her şeyi artık kaybetmiştim. Kafama takıp durmam hiçbir şeyi geri getirmeyecekti.

Gece yarısından sonra zamanın kendine özgü bir akışıvardır. Ona karşı koyamazsın.

Senin için yapabileceğim, kusura bakma ama, hiçbir şey yok.

İçimde artık çatışma yoktu. Yalnızca ağır bir sessizlik vardı.

Gitmek istediğim yere gitmemiş olabilirim, ama olmam gereken yere ulaştığımı düşünüyorum.

Bugüne kadar yaşadığım hiçbir şeyden hiçbir zaman pişman olmadım.

Bu ülkeye ve bu hayata dair hiçbir şeyin, hiçbir zaman benim dilediğim gibi olmayacağını biliyor, artık bundan acı duymuyorum.

Çoğu insan ölüme hazır değildir, ne kendi ölümlerine ne de başkalarınınkine. Şoka girerler, ödleri patlar, beklenmedik bir sürprizdir ölüm onlar için. Olmamalı oysa. Ben ölümü sol cebimde taşırım. Bazen cebimden çıkarıp onunla konuşurum: "Selam yavrum, nasılsın? Ne zaman geleceksin beni almaya? Hazırım."