#insanlık

İnsan yaşamı temel olarak bir komedidir.

Savaşı sonlandırmazsak, o bizi sonlandıracak.

Savaşı biz bitirmezsek, savaş bizi bitirecek.

Gerçek milliyetimiz, insanlıktır.

Yanılmak insanca, affetmek kutsalcadır.

İstiyorum ki herkes; doğruluğun, iyiliğin, kardeşliğin, barışın efendisi olsun.

Öldürmeyin yaşatın.

Detayları ile açıklansa da Auschwitz’in kavranması mümkün değildir.

Başka canlılara ‘ille ben’, ‘önce ben’ aymazlığımızda yaptıklarımızın yeni farkına varıyoruz. Acıtıyor, utandırıyor, öfkelendiriyor. Buradan yola çıkıp, türümüz olmasaydı dünya kurtulurdu demek kolay. Kolay olduğu kadar bizi umutsuz kılan, kötümserliği besleyen bir tutum. Salgın hastalıklar gibi yayılan, bizi edilgenliğe sürükleyen, totaliter rejimlerle güçlü liderlere kucak açmamıza neden olan, benden sonra tufan anlayışına çanak tutan bir tutum. Tarihimiz boyunca kabile, aile, din, devlet, cinsel aitliklerimizle taraflaştık. Hepsinde ‘öteki’ne karşı ayrı ‘biz’ler yarattık. Sıra tür aitliği oluşturmamızda. ‘Biz’ sözcüğünü biz insanlar anlamında kullanmamızda. Umudu öldürerek, kendimizden utanarak yaşayacaksak canlıları, dünyayı kucaklayan bir gelecek yaratamayız. Evrende başka olası hayatlara bizi düşmanlaştıracak ötekini beklemeden ‘Biz insanlar’ bilincine varabilmeliyiz.

Anarşizmin tek amacı, hangi biçimde olursa olsun, bazı insanların insanlığa karşı mücadelesinin durduğu bir noktaya ulaşmaktır.

İnsan, eğer insan kalacaksa, taraf tutmak zorundadır.

İyilik, insanları birbirine bağlayan altın zincirdir.

Bir semtin sokak hayvanları sizden kaçmıyorsa orada yaşayın; çünkü komşularınız güzel insanlardır.

Bazen "gezegenimiz evrenin tımarhanesi mi" diye düşünmeden edemiyorum.

Umuyorum ki, çocuklarımızı Tanrı'ya değil, insanlığın gizli gücüne inanacak şekilde yetiştireceğiz.

İnsanlar, iyi niyetlerden çok kötü niyetlere inanmaya meyillidirler.

Acı çekenlere merhamet etmek insanlıktır, herkese yaraşır.

İnsan olmak, mutsuz olana şefkat göstermektir.

İnsanlar iyiye değil kötüye inanmaya eğilimlidir.

İnsanlardan çok hayvanlar gibi ölmek.

İnsanlar ilk başta zorunluluklarını duyumsar, sonra faydalı olanı arar, ardından ise konforla meşgul olurlar. Buna kendilerini zevk ve eğlence ile oyalamaları eşlik eder. O zamandan sonra sefahatin içinde rezillikleri boy verir, ve nihayetinde çıldırarak kendi varlıklarını tüketirler.

Halkların doğası önce kaba, sonra şiddetli, sonra iyi huylu, sonra narin, sonunda çözülmüş.

Bilgi ağacı yaşam ağacı değildir! Ruhumuzun güzelliklerini dışarı vurabilir miyiz? Veya şeytan ile yoğrulmuş bir çok eğitimli nesilleri? Cehalet öğrenilemez.

Medeniyet, insanoğlunun kalbindedir. Orada değilse hiçbir yerde değildir.