#insan

Merhamet faydasız olunca, insan ondan bıkar usanır.

Kendine bir anlam arayan tek varlık insandır.

İnsanın eninde sonunda alışamayacağı bir düşünce yoktur.

İnsanı akıllı yapan tek şey nefrettir.

İnsan tümüyle suçlu değildir çünkü tarihi o başlatmadı, ama tümüyle suçsuz da değildir çünkü tarihi sürdürdü.

İnsan hiçbir zaman tamamıyla mutsuz olmaz.

İnsan da, yaşam da saçmadır; boşunadır, rastgeledir, sağlam hiçbir şey yoktur; ama yine de yaşamak gerekir.

İnsan "ne ise o olmayı" reddeden tek yaratıktır.

İnsan, kendisine bir mânâ vermeye çalışan tek mahluktur.

İnsan, kendi kendisinden saklamaya çalıştığı yanını sevmez.

İnsanı savunuyorum, çünkü düştüğünü gördüm.

Evren insan için uyumsuzdur ve bilinemez.

Bir insan söyledikleri kadar söylemedikleriyle de insanlaşır.

Aşk, akıllı aptal demeden tüm insanlara bulaşan bir hastalıktır.

Her ideoloji insan psikolojisine karşıttır.

Eğer Tanrı olmasaydı, bir insan aziz olabilir miydi; bu benim bugün bildiğim tek samimi problemdir.

İnsan istiyor tabii, hem uyuyayım hem unutayım...Keşke.

İnsan sorduğu sorunun yanlış olduğunu keşfedene kadar çözümü olmayan ve aynı zeminde sürekli tekrarlanan bir bilmece gibidir.

İnsanın kendisi zaten, keşfedebileceği herhangi bir düşünceden daha büyüktür.

İnsanlar neden şiddeti sever biliyor musunuz? Bazen iyi hissettiren şeyi yapamayız. Mantıklı olanı yapmak zorunda kalırız. Yalan söylemesini beklediklerinde birilerine yalan söylemek en zor andır. Yalan bekleyen birileri varsa onlara bunu veremezsin.

İnsanlar neden şiddeti sevdiğini biliyor musun? Çünkü iyi hissettiriyor. İnsanlar şiddeti derinden tatmin edici buluyor. Ama memnuniyeti kaldırın ve hareket içi boş olur.

Bir insanın akla gelebilecek her koşulda ne yapması gerektiğini açıklamak için bir dizi kural üretmek mümkün değildir.

Bizler, insanların düşünebildiğini nezaketen varsayarız. Aslında bunun da sorgulanması gerekir.

İnsanın kafasını karıştıran şey, hata yapma kriteri olarak genellikle çelişkiyi kullanmasıdır.