#insan

Çoğu insan, her şeyin kendileri için doğru olduğuna inanmak için neredeyse sonsuz bir kapasiteye sahip.

İnce düşünen insanların sık yaptığı hata, kişiliği küçük insanlara büyük anlamlar yüklemektir.

Bir insanın yaşadığı evrende yapabileceği ve düzeltebileceği tek şey kendini değiştirmesidir.

İnsanların büyük çoğunluğu akılla ilgilenmez ya da onun öğrettiklerinden tatmin olmaz.

Kavgacı hayvan anlamında savaşan bir hayvandır insanoğlu.

Tepenin dibinde dikilirken insan kendisini ufacık hissediyor.

İnsanın birleştirdiğini ayırmaya doğanın gücü yetmez.

Her insanın hafızası, onun özel kütüphanesidir.

İnsan, yürümeyi öğrenmiş maymundur.

İnsanların aynası kitaplardır.

Tehlikeli bir dönemde yaşıyoruz, insan kendine hükmetmeyi öğrenmeden doğaya hükmetmeyi öğrendi.

Mutluluğu sadece insanlarla "bölersen", onu "çarpabilirsin".

İnsanlar arasında çok soğukluk var, çünkü kendimizi aslında olduğumuz kadar sıcak kanlı göstermiyoruz.

İnsan ruhu ölmedi. Gizlenerek yaşamaya devam ediyor. İnsan ahlâkının kökü olması gereken merhametin, gerçek genişliğine ve derinliğine, ancak kendini insan türüyle sınırlamayıp bütün yaşayan canlıları kucaklaması sayesinde ulaşabileceğine inanıyorum.

Her insanın bizi insan olarak ilgilendirdiği bilinci azalırsa kültür ve etik sarsılmaya başlar.

Biz hepimiz o denli çok birlikte olduğumuz halde hepimiz yalnızlıktan ölüyoruz.

Birçok insan mutsuz olduklarını bilirler; ama daha fazla sayıdaki insan mutlu olduklarını bilmezler.

Bir insanın sahip olabileceği en güzel anıt, insanların kalbindedir.

Bazen ışığımız söner, ama başka bir insanla karşılaşmamızla tekrar parlayıverir bir anda.

İnsan, sevgi ve inanç gibi büyük bir kuvvetten yoksun başlama noktasında ilerliyor ve amaca doğru gidiyorsa bu kavranılacak bir şey değildir.

Sevgisiz insan, yontulmamış elmas gibidir.

İnsanoğlunun en büyük zaafı, dünyanın kendi etrafında döndüğünü sanması. Hatta bütün yiyecekleri, hayvanları ve doğayı kendine sunulmuş bir nimet sanıyor. Evren dediğimiz bütün içerisinde, kendisini diğer canlılardan ayrı tutuyor. Çevreyi istediği gibi kullanıyor. Yıkıyor, yok ediyor. Halbuki insanoğlu bu evrende zincirin sadece küçük bir parçası. Bunu reddederek aslında kendisine bir hapishane yaratıyor. İnsanın bu yanılgıdan kurtulması en büyük özgürlük. Tabii bu da tam olarak mümkün olmayabilir ama bu çabanın kendisi de bir özgürlük.

Tarih insanların, düşlerin en aydınlık olanlarını gerçekleştirmek için giriştikleri umutsuz bir çabadan başka bir şey değildir.

Sanat, sanatçıyı insanlardan ayrılmamaya zorlar.