#insan

İnsan, sevdiğinden korkar, fakat korktuğunu sevemez.

Şen adam güneşe benzer, girdiği yeri aydınlatmış olur.

İnsan ancak bilgisi kadar özgür olabilir.

En çok gürültü boş tenekelerden çıkar.

Hepimiz ölümün nişanlısıyız.

Hapishane, maskelerin çıkarıldığı yerdir.

Yaratan'ın elinden çıkarken her şey güzelmiş, kime göre güzel? Evren bir ham madde deposu. Her şeyi biçimlendiren insan; güzel de iyi de insan icadı.

Tarihin mimarı: İsyan; kadere, zamana, insana.

Kendini tanımak, marifetlerin marifeti.

Bayağı, hissetmeyendir.

Hepimiz sefil birer kuklayız. Tek gücümüz: intibak kabiliyeti.

Uzviyi ulvileştirmek bakırdan altın imal etmek gibi hayal. Hayatımıza salgı bezlerimiz hükmediyor. Şuurun karanlık bölgelerinden yükselen çığlıkları susturamıyoruz. Çığlık homurtu oluyor nihayet. Homurtu uğultuya inkılap ediyor.

En yavuz ermişlerin, en çetin kahramanların zaman zaman nasıl çamurlaştıklarını görmek, küçün insanlar için hain, buruk ve zehirli bir teselli.

Din, aşk, şiir: boşlukta yuvarlanan insanın bir yıldıza atladığı merdivenlerdir.

Ne garip bir oyuncak şu insan! Yürür, konuşur ve acı çeker. 70 kilodur. Kendisine ve çevresine ait hiçbir şey bilmez. Bir nevi ıstırap makinesi. İpleri başkaları çeker. Hantal ve şapşal bir robot. Neye sevinir bilinmez. Sınırsız olan yalnız hayalleri ve acı kabiliyeti. Etten bir kafes ve aciz içinde çırpınan bir ruh. Vücut araba, akıl arabacı. Ama gözleri bağlı arabacının, arabaya hükmeden atlar... Bu da haklı: Var olmak için yok olmak lazım, parça bütüne kavuşacak ki hasret dinsin.

Görmek tabiata tahakküm etmektir.

Neye talipsen O'sun sen.

Biz birbirimizi içimizde taşırız.

Okyanusta ölmez de insan, gider bir kaşık sevdada boğulur.

İkide bir elini başına götürüp rüzgârda dağılan yalnızlığını düzeltiyorsun.

Yalnızlık bir ovanın düz oluşu gibi bir şey.

Neden yorgunsun sorusuna cevap aramaktan ve bunu sormasınlar diye gülümsemekten yoruldum...

Küfür diyorum, bir saldırmama eylemidir.

Konuşmuyor, anlatmıyor diye hissetmiyor sanmayın. Kimisi içine atar çığlıklarını.