#insan doğası

Hayat nefs peşinde koşup onu köreltmekten ibaret.

İnsan sefalete düşmeye görsün, vicdanla namusun sesi, aç mideden gelen feryatlar yanında zayıf kalır.

İnsan, hayatının dörtte üçünü yapamayacağı şeyleri istemekle geçirir.

İnsan bir şeyi menfaatine, karakterine, zevkine, ihtiraslarına göre ya şişirir, ya küçültür.

Minnet ağır bir yüktür, kimse yük taşımak istemez.

Güler yüzle söylenen bir yalanı bir anda yuttuğumuz halde, acı gerçeği ancak damla damla yutarız.

İnsanlar erdemi övüyorlar, ama ondan nefret ediyorlar, ondan kaçıyorlar.

Suçlamamız gereken insan doğası değil, onu saptıran aşağılayıcı kurallar.

İnsan sonradan Stoacı olur ama doğuştan Epikürcüdür.

Bir tek tutku vardır, mutluluk için olan.

Bir kişinin kendisini kandırmasından daha kolayı yoktur. Kişi neyi arzuluyorsa ilk iş olarak ona inanır.

İnsanlar bilinçsiz kalmak için umutsuzdur.

İnsanlık bütün çağlarda ve ülkelerde o kadar aynıdır ki, tarih bize bu açıdan yeni ya da tuhaf hiçbir bilgi vermez.

İnsanın doğası gereği elimizde olan yegane bilimdir. Yine de bugüne kadar en fazla ihmal edilmiş olandır.

İnsan! Bu dünyada korkulacak tek hayvan!

Korkuyla doğanlar doğal birer köle olurlardı.

Bir insanın sevinci ötekine dert olur.

Herkes yenenin peşinden gider; kimi önde yürür, kimi onu arkasından çeker, kimi varlığını yanında belli eder.

Siz insanlar hem sadakat ister, hem de buna maruz kalınca kaçacak delik ararsınız.

İnsanları tehlikeye atan şey, düşmanca duygulardır.

Dil, insanların düşüncelerini birbirlerinden saklayabilmeleri için icat edilmiştir.

İnkar, insanın başa çıkma mekanizmasının önemIi bir kısmını oIuşturur.

Halk için gerçek bir afyon, ölümden sonra hiçliğe olan inançtır - ihanetlerimiz, açgözlülüğümüz, korkaklığımız, cinayetlerimiz için yargılanmayacağını düşünmenin büyük tesellisi.

Tarihte sabit olan şey açgözlülük, aptallık ve kan sevgisidir ve bu, bilinen her şeyi bilen Tanrı'nın bile değişmesi güçsüz göründüğü bir şeydir.