#insan doğası

İnsanlar melek olsaydı devlete hiçbir zaman gerek olmazdı.

İnsanlar kendi sahip olduğu zekayı, kaosa karşı bir düzen oluşturmak amacıyla kullanabilirler. Zeka sadece bilimsel sorun çözme amacı için değil, aynı zamanda insanlar arasında anlaşmayı sağlamak ve devam ettirmek için de önemlidir.

İnsan akla itaat etseydi, yasalar ve hakimler falan gereksiz olurdu; ama tutkular onu alır götürür: İsyan eder, bu yüzden aşağılayıcı bir biçimde cezalandırılır.

Bazen kendimizi seviyoruz.Bazen birazcık sevyoruz,bazen de hç sevmiyoruz.Yani sevgi dalgalanan bir şeydir.

İnsanlar dürüst değildir ve birbirlerine güvenmezler.

İnsanların davranışları karşısında aklı karışan, korkuya kapılan, hatta hasta olan ilk kişinin sen olmadığını anlayacaksın o zaman. Bu konuda hiçte yalnız değilsin.

İnsanlar bazen, bir şeyin tümüyle doğru olduğunu sanırlar.

Hiç kimse birdenbire aşırı derecede kötü olmadı.

İnsanlar, sınırlar içinde yaşamayı öğrenmelidir. Bu, öğretilemez. Hayatta kalmak, insanların neleri yapamayacaklarını çabucak öğrenmelerine bağlıdır.

İnsan, iki elinde de bir kılıç, kendi kendisiyle çatışıyordu.

Yaşadığımız dünyaya biçimini veren arzulardır.

İnsan, çocukluk korkularını bir ömür boyunca içinde taşıyor.

Ceza yasası yanlış. Ömrümüz boyunca neleri yapamayacağımızı yazmışlar: Hırsızlık, adam öldürme, çalıntı mal satın alma, gasp. Ama insanın belli koşullarda, bunları yapmak yerine neler yapabileceği yazılmamış..

Hepimiz intikamını almak istediğimiz gizli bir yara uğruna savaşıyoruz.

Özgürlüğe her zaman kendi iyiliği için değer vermiş olanlar, seçme özgürlüğüne sahip olmanın ve seçilmemenin, insanları insan yapan şeyin devredilemez bir bileşeni olduğuna inanmışlardır.

İnsan meseleleriyle ilgili tüm temel inançlar, kişisel bir çıkmazdan kaynaklanır.

İnsan zihninin kabul edebileceği şeylerin de bir sınırı vardır.

Korku içindeyken, bir görüntü yaratırız, sonra da Tanrı deriz o görüntüye.

Özgürlükten korkuyoruz. İnsanlar özgürlüğü sevmiyor.

İnsanın yaratıldığı böyle yamuk odundan düzgün hiçbir şey yapılamaz.

Kötülük sadece denetim altına alınmamış tabiatın bir sonucudur.

Hepimiz daima aldanıyoruz; fakat fırsat düştükçe aldatıyoruz.

Yokluk, dürtülerin en korkuncudur. İnsan yokluk yüzünden hırsız, hayasız olmayacak kadar bir sağlamlık gösterebilse de ikiyüzlü, yaltaklanıcı, çanak yalayıcılıktan tamamıyla kurtulamıyor.

Kendinin istekli olup da yapamadığı bir işi başkasının talihlilik ile yaptığı halde insanlarca o işi yapabilene karşı olan bu kin ve öfke nedir?