Bana inanmak zorunda değilsiniz ama kanıtlara inanmak zorundasınız.

Gerçekten de, insanlar bildiklerindense bilmeyip anlamadıkları şeylere inanırlar.

Görünmeyen şeylere duyulan korku, herkesin kendi içinde din diye bellediğinin doğal tohumudur.

Samilerin görüş perdesinde ara tonlar yoktu. Onlar, dünyayı her zaman dış hatlarıyla gören, temel renklerin daha doğrusu siyah ile beyazın egemen olduğu bir halktı. Kuşkuyu —bizim modern dikenli tacımızı— hor gören dogmatik bir halktı. Bizim metafizik zorluklarımızı, içe bakışla ilgili sorgulamamızı anlamazlardı. Bizim daha ince nüanslar hakkında tereddüt eden heyetimize aldırmaksızın sadece doğruyu ve yalanı, inanç ile inançsızlığı biliyorlardı.

Aptal durumuna düşmenin iki yolu vardır: Biri, gerçek olmayana inanmak. Diğeri, gerçek olanı reddetmektir.

İnsan iki şekilde kendini yanıltabilir, ilki olmayan bir şeye inanarak, ikincisi olanı görmeyerek.

Din bir yanılgıdır ve gücünü bizim içgüdüsel dürtülerimizin hemen uyum göstermesinden alır.

Aklı başında hiçbir insan bir başkasının gerçeğine kendisininkinden fazla inanmaz.

Tanrı'ya inanmayı iddia eden insanların içinde çok fazla şeytan var.

Bir adamın mutlak inancı başka bir adamın masalıdır.

Doğruların gözle görülmeyen orduları vardır.

İnanıyorum ki, herhangi birimiz bağnazlıkla takiyeciliğin üzerine çizgi çekebilir. Yeter ki doğru çizgi bulunsun.

Her insan kendi görüş sahasının sınırlarını dünyanın sınırları olarak kabul eder.

Her din öteki dinler kadar doğrudur.

Bize öyle bir güç verin ki, kendimizi başkalarının gördüğü gibi görelim.

Herkes kendi düşüncesine sahiptir, ama eğer tanrıya inanırsan, yanılıyorsun.

Çoğu insan bir şeyin doğru olduğuna veya olmadığına inanmayı sever.

İnançlar keçi yolu gibidir. Bir yolu sıklıkla kullandığınız vakit o yol size doğru yol gibi görünür.

İnsanlar, anlamadıklarına daha çok inanırlar.

Bir insanın dini, başka bir insana göre külttür.