#inanç

Tanrısallık, belki de insandaki Tanrı'nın yokluğuna dayanmasına izin veren niteliktir.

Açıklanmayan bir hayatta kalmak için çok köklü bir fikir gerekir.

Bir insanın asaleti, onun inançlarından kesinlikle bağımsızdır.

Aslı astarı olmayan şeylere inanan adam, korkuyu arzular; hayal gücü bunu ister. Denilebilir ki, korkacak hiçbir şeyi olmamaktan korktuğu kadar, hiçbir şeyden korkmaz. İnsanlar hayal hastalarıdır. İlaçlarına alıcı bulmak için, çıkarcı şarlatanlar, hep insanların deliliklerini, budalalıklarını sürdürmeye özen gösterirler.

Dünyada Allah’ın nimet ve ihsanından başka bir şey görmemek ve bu dünyanın özellikle insan için yaratılmış olduğuna inanmak budalalıktır.

Çıkar duygusuyla hareket edenler inanmayanlar değil, inançlı geçinen rahipler ve her dinden meslektaşlarıdır.

Paganizm, çok tanrıcılık, sanemperestlik binlerce yıl boyunca dünyanın dinleri oldu.

Gerçek din ile en karanlık en alçakça hurafeler arasında bir fark yoktur.

Her dine esas hizmet veren şey, kuşkulu şeylerin en kuşkulu olanıdır.

Allah’ın lütfü denilen şey boş bir kelimeden ibarettir.

Allah'a inanmak otomatik bir çocukluk alışkanlığıdır.

Din, safdillik üzerine kurulmuştur.

Bütün dini ilkeler hep hayalidir.

Kuşku, insan düşüncesinin en dinsel eylemidir.

Madem dininden o kadar eminsin, Benim inanmamam seni neden bu kadar rahatsız ediyor?

Korktuğu ya da arzuladığı bir şeye herkes kolayca inanır.

Gerçek, çoğu zaman, çoğunluğun inandığının tam tersidir.

Şair asla takdir istemez; onun istediği, inanılmaktır.

Çoktanrıcı ya da tek tanrıcı bütün dinler gereksizdir, insanların mutluluğu için doğanın ve aklın yasaları yeter.

Tanrı var ama ben inanmıyorum ya da Tanrı yok ama ben inanıyorum önermeleri paradoksal bir şekilde eğer Tanrı varsa inanmak anlamsızdır, eğer Tanrı yoksa inanma bir zorunluluğa dönüşmektedir anlamına gelirler. Eğer bir şey yoksa ona inanmak lazımdır. Öyleyse Tanrı'ya inanmak o'nun varlığından, belirginliğinden ve şu anda buradalığından kuşkulanmak demektir.

Felsefenin sırrı , belki de kendini tanımak veya nereye gittiğini bilmek değil, ötekilerin düşlediğini düşlemektir. Kendi başına inanmak değil, inananlara inanmaktır.

Artık inanamıyoruz; ama inanana inanıyoruz. Artık sevemiyoruz; yalnızca seveni seviyoruz. Artık ne istediğimizi bilmiyoruz, ama bir başkasının istediğini isteyebiliyoruz. İstemek, yapabilmek ve bilmek eylemleri terk edilmedi ama bir başkasına devredilerek genel olarak ilga edildiler.

Tanrıya değil ama Al Pacino'ya inanırım.

Bir Hıristiyan inancına bu üç gerçek ile sarılmalıdır: Kutsal Yazıtların gerçekleriyle, içgüdüleriyle keşfettiği gerçeklerle ve yanılmaz akıl zenginliği ile. Dalkavukluk geçimini sağlamaktansa bu üç gerçekle acı içinde ölmek daha iyidir.