#ilgisizlik

Lâyık degülüz çünki senün mihr ü vefâna
Hîç olmaz ise bâri cefâ vü sitem eyle

Bir durgunluk sürekli bir ilgisizlik seziliyor.

Herkesin işi kimseyi ilgilendirmez.

Ne hakiki aşktan burda bir çakan vardır, Ne de onu görse dönüp bir bakan vardır,

Basit gerçek şu ki, hayvanları umursamayan insanlardan daha fazla insan var.

Kimsenin bir başkasına ayıracak zamanı yoktur.

Sanıyorum insanlar felsefi açıdan ikiye ayrılıyorlar. Umursayanlar ve umursamayanlar, yapanlar ve sürekli erteleyip asla yapmayanlar.

Dünyada üç çeşit arkadaşınız olur: sizi sevenler, sizinle ilgilenmeyenler ve sizden nefret edenler.

Çünkü halk takdir etmediği başarılardan ötesiyle ilgilenmiyor.

Mezara sokulacağı günü beklemesi için bir köşeye mecalsiz bırakıldığına hükmedilen ihtiyarı teselli etmeye kimse lüzum görmedi.

Mükerrem kendisini en perişan bir kıyafetle yahut en mutena tuvaleti ile karşılamış olsa yine aynı sakin ve lakayt edayı muhafaza ediyor, değişikliği fark bile etmiyordu. Lakin ne gariptir ki masa örtüsündeki bir lekeyi, bardakların birindeki çatlağı derhal görüyor, yemeğin üç dakika gecikmesi de dikkatinden kabil değil kaçmıyordu.

Birbirimize o denli yabancılaşmışız ki, hiç kimse birbirine bakmıyor, dokunmuyor, birbirini tanımıyor artık.

Kimseye darılmazdı çünkü insanlarla ilgilenmezdi.

Mevcut bastırılmış bir düşmanlık ilgisizlikle örtülebilir; "Umrumda değil" bir tavırla, sevgi için bastırılmış bir özlem.

Kimsenin bana aldırdığı yoktu zaten.

İnsanlar hiçbir şeye dikkat etmiyorlar.

Temelde insanların birbirine karşı ilgisiz olduğu bir çağda yaşadığımız halde , başkaları hakkında muazzam miktarda bilgiyle çevrelenmiş durumdayız.

Anne ve babalar da çocuklarının beyinlerini işlemeden kendi hallerine bırakırlarsa, orada da istenmeyen huy ve davranışlar baş gösterir.

Eğer gençliği tarım yapılmayan bir tarla gibi kendi haline bırakırsanız, orada yabani otlar ve dikenler biter.

Bu ülkede ilgililer bilgisiz, bilgililer de ilgisizdir.

Bana hem bakıyor hem bakmıyor, beni hem görüyor hem görmüyordu.

Ekümenopolis’i izlemiştim, çok etkilenmiştim. Kentsel dönüşümle ilgili de okumalarım oldu; (...) insanlar ne yazık ki damarına basınca ses çıkartmaya başlıyorlar. Genelde "bana dokunmayan yılan bin yıl yaşasın," ancak onların mahallesine tecavüz edilince, kişisel alanına dokununca bir şekilde ses çıkartılıyor.

Unutkan insanlar öyle kişilerdir ki, açıkça başkaldırmaya pek yanaşmaz, ama unutkan davranışlarıyla ödevlerine karşı yeteri kadar ilgi duymadıklarını ele verirler.

Sulanmamış çiçekler gibi kuruyor her şey.