#ifade

Sor Juana der ki: "Söylenecek hiçbir şeyimiz olmadığı için sessiz durmayız, sessiz duruyorsak eğer söylemek istediklerimizin hepsini nasıl söyleyeceğimizi bilmediğimizdendir bu.

Lisan, dudaklarımızın üzerindeki şarap gibidir.

Müzik, söylenemeyen ve hakkında sessiz kalmanın imkânsız olduğu şeyleri ifade eder.

Sanatçı, çağının yansıtıcısıdır. Ama nasıl yansıtır? Mesele orada. Duvarıma yazdığım yazı şuydu: Aktaramadığım şey gereksizdir. Mutlaka aktarmak isterim.

Büyük sır şurada: Düşünce ağızda yaratılır.

Müzik duygunun kısaltılmış halidir.

Özgür olamayışın ortasında özgürlük benzeri bir şeyi dile getirir sanat.

Nullumst iam dictum quod non dictum sit prius.

Şimdiye dek söylenmiş hiçbir şey yoktur ki daha önce söylenmemiş olsun.

Einstein'i örnek alıp az konuşmak gerekir, koca evren için "E = mc', '2', '".

Benim için yazmak tamamlanmaktır.

Ben sesleri yazabilirim, konuşamam.

Bir fikir, ancak ifade edildiği zaman bir fikirdir.

Bir adam roman yazar. Bir adam senfoni yazar. Bir adamın film yapması gereklidir.

Dil cesarettir: bir düşünceyi tasarlama, konuşma ve bunu doğru yapmak için.

Oyuncunun sahnedeki her hareketi, düşüncelerinin görünür bir sonucu olmalıdır.

Şu anda sadece söyleyecek çok şeyi olan ve söyleyecek hiçbir şeyi olmayan parlak bir adamım.

Ben ne kötümserim, ne korkak. Gözümün gördüğünü, aklımın söylediğini dile getiririm.

Bu benim rapim, bu benim şiirim, bu benim derinim, bu benim bendim, bu benim eserim, bu benim ta kendim... Ta kendim… Ta kendim… Ta kendim...

Benim müziğim o kadar ağlıyor ki, sözlerimde gülemiyorum.

Evet, yazmak zorundaydım, yoksa çıldıracaktım!

Düşüncenin ortaya koyulması insanı kölelikten kurtarıp özgürlüğe ulaştırır.

Evet, yazmak zorundaydım, yoksa çıldıracaktım!

Resim sessiz şairliktir; ve şairlik de bu dizelerin resmedilmesi.