#hayat

Dünyadaki herkes bir zamanlar çocuktu.

Teori yapmadan çalışalım, hayatı çekilir kılmanın yegane yolu budur.

İnsana ölüm kadar acı da gereklidir.

En iyi, iyinin düşmanıdır.

Ebedi hayatın ne olduğunu bilmem ama, bu dünyadaki hayatımız kötü bir şakadan ibarettir.

Bu dünyayı tıpkı dünyaya geldiğimizde onu bulduğumuz gibi aptal ve kötü bir biçimde terk edeceğiz.

Acı insanı olgunlaştırıyor.

Ben hep ileriye ve geleceğe bakarım, ömrümün geri kalanı orada saklıdır.

Ne de olsa hepimiz ölümden sonraki pişmanlığın bir anlamı olmadığını biliyoruz.

Bilge birinin dediği gibi hayat çok kısa ve öğrenecek de çok şey var.

Hayatın aslında bir masala benzediği doğruymuş.

Hayat ne kadar da korkunçtu.

Neden hayat böyle trajik, neden böylesine bir uçurumun üzerindeki daracık bir kaldırım gibi. Aşağı bakıyorum; başım dönüyor; sonuna kadar nasıl yürüyeceğim, bilemiyorum.

Hayata neyle başlarsan başla, sonunda gurur ve aptallık kalıyor elinde! Oysa neler istemiştik hayattan!

Kurgu bir örümcek ağına benzer, belki çok hafifçe bağlanmıştır birbirine ama yine de her bir köşesinden hayata bağlıdır.

Hepimiz birer mahkûm değil miydik! Geçenlerde bir piyes okumuştu. Orada bir adam sürekli hücresinin duvarına resimler çiziyordu. Hayat da tıpkı böyle bir şeydi. Boyuna duvara bir şeyler çiziyorduk.

Eğer herhangi bir şeyi denemek için cesaretimiz olmasa hayatımız ne olur?

Kısaca sanat uğruna hayatımı tehlikeye atıyorum ve bu yüzden aklımın yarısını yitirdim.

Eğer birisi gerçekten yaşamak isterse çalışmak ve cesaret etmesi gerek.

Ne yazık ki, birisi tecrübe kazandıkça, gençliğini kaybediyor.

Seçimden değil, kaderden dolayı maceracıyım.

Kimse senin dalgalarla nasıl boğuştuğuna bakmaz. Gemiyi limana getirip getirmediğine bakar.

Öğrendikten, sevdikten sonra daha çok acı çekeceksiniz.

Herşeyi dengede tutmak iyidir. Herşeyi uyumlu tutmak daha iyidir.