#hayat

Dikensiz bir hayat olmaz ki.

Bir hayat yetmez büyümeye.

Akıp gider zaman, sana aldırmadan.

Ağlamak, şu gelip geçici dünyada her şeye rağmen varolmak demek.

Ağlamak, öfke, delice nefret, doruklarda aşk, doyumsuz sevinç, kahreden keder, kısaca hayat ve nefesindir.

Evet, tarihi şöyle yorumluyorum: hakikat savaşı ve hakikate karşı savaşlar, baş kaldırmalar. Hayatı da şöyle yorumluyorum: hakikat savaşı ve karşı savaşlar, baş kaldırmalar.

Tarih her konuda süreklidir. Bu dünya hayatının yapısı gereği. İnançsızlık sürdüğü gibi inanç da sürüp gidecektir.

Hayat sade olmalı, ama yalın olmamalı.

Ne var ki insan ekmekle yaşar önce...

Üzerimize yüklenmiş otuz bin tane sorumluluk var. Bütün bunlarla boğuşuyorsun haliyle. Bunların üstesinden gelecek olan farkındalık hali, kendini takip etmek, neyi niçin yaptığını çözmek belli bir bilinç yaratıyor zamanla. Bu bilinç de seni daha mutlu kılıyor.

Tutku hayattan daha güçlüdür.

Hayat öyle lanet bir şey ki; ya yanlış zamanda doğru insanı karşına çıkarır. Ya da yanlış insanla, zamanını harcatır.

Vazgeçmeye hazır ve istekli olanlar dışında hiç kimse hayatın gerçek tadını alamaz.

Bilgisizce yaşanan bir hayat tatsız tuzsuz, endişeli geçer; her şeyi geleceğe atar.

Hayat, geriye doğru anlaşılır ama ileriye doğru yaşanır…

Yaşıyorsak, hala umut var demektir.

Asıl trajedi insanın ölümü değil, "diye düşündü." Nasıl yaşadığı.

Hayatımın ilk dersi; kimse sürekli açık gözlerle dünyaya tahammül edemez.

Hayatın her yeri delik deşikti, sayfaları yırtılmış, buruşturulmuş, fırlatılıp atılmış bir kitap gibi.

Susuz birer hiçiz, diye düşündü yolcu. Bir imparator bile sudan mahrum kalınca toza dönüşür. Gerçek hükümran sudur, bizler de onun köleleri.

Dünya bir köprüdür. Üzerinden geçin ama mesken kurmayın.

Hayatımızdaki en önemli olaylar biz orda yokken olur.

Sadece bir yaşamı anlamak için dünyayı yutmalısınız.

Hayat ileri yaşanır ama tersine yargılanır.