#felsefe

Ölüm bizim için hiçtir.

Bu memlekette canı sıkılan turşu kurar gibi parti kuruyor, siz de kurun bakalım. Mal da yalan, mülk de yalan, var biraz da sen oyalan.

Yazarlar kendilerini anlatmak için değil, düşüncelerini anlatmak için çıkarlar meydana.

Tanrılardan hiçbiri dünyayı kurmadı, ne de bir insanı, O her zaman olmuştur.

Heidegger ile Zaman ve Varlık beni büyülemişti, hâlâ da çok önemserim: Felsefe tarihinde bu ayarda beş-altı kitap vardır ancak.

Daha önce Bergson konusunda bir eğitimden geçmemiş olsaydım ilgimi Heidegger'e yöneltemezdim.

Ölümlülüğün giriş katı Ölümsüzlüktür.

Olasılık içinde yaşıyorum.

Yalnız güzelliğin ölümsüz olduğu hiç de doğru değildir; hayat güzellikten daha ölümsüzdür.

Dalgınlıkla veya acemilikle, kim insanlığı ilerleyişi içinde birazcık durdurursa onun velinimeti olur.

Kurtuluşu gerçekten istiyorsak bizden kaynaklanmalı: Onu başka bir yerde, hazır bir sitemde ya da Doğulu bir öğretide aramamalı.

Bir düşüncenin derinliği; göze aldığı tehlikenin boyutudur: ya düşüncenin mimarı olarak ölürüz ya da düşünmekten vazgeçeriz.

Her şeyi yıktıktan sonra kendini de yıkmayan bir kitap, bizi beyhude yere azdırmış olurdu.

Eczanelerde varoluşa karşı hiçbir özel ilaç yoktur.

Belki de bir simülasyonda yaşıyoruz diye umutlanmalıyız.

Sevginin yokluğunda, uğruna savaşmaya değer hiçbir şey yoktur.

Hayatın tersi ölüm değil, kayıtsızlıktır.

Kişinin felsefesi en iyi kelimelerle ifade edilmez; kişinin yaptığı seçimlerle ifade edilir.

Mutluluk bir amaç değildir. Bir yan üründür.

Yaşamın amacı doğa ile uzlaşı içinde yaşamaktır.

Dinbilim, bir konuyu, onu anlamayan insanlara açıklama girişimidir. Burada amaç, gerçeği söylemek değil, soruyu soranı tatmin etmektir.

Tanrı'nın adaleti dediğimiz şey, insanların Tanrı olsalardı ne yapacaklarına dair kendi uydurdukları görüştür.

Başkalarına cömertlikle verdiğimiz sevgi, aslında kendimize sakladığımız sevgidir.

Din köleler içindir: Onlara, yaşamın veremediği teselliyi verir.