#felsefe

Biz canlıların cehennemi gelecekte var olacak bir şey değil, eğer bir cehennem varsa, burada, çoktan aramızda; her gün içinde yaşadığımız, birlikte, yan yana durarak yarattığımız cehennem.

Kimse neyin gerçek neyin düzmece olduğundan haberdar değil.

Filozoflar çocukça sorular sormaya devam eden yetişkinlerdir.

Maddenin olmadığı yerde ne vardır?

Platon arkadaşımdır — Aristoteles arkadaşımdır — fakat en iyi arkadaşım hakikattir.

Hayvanların Özgür iradeleri yoksa neden acı çekmek zorunda bıtakılıyorlardı?

Bir hayvanın yükümlülükleri yoktur.

Hayat her şeyin içine sızar.

Gerçekliği algılamak bir yetenek işidir. Çoğu insanda bu yetenek yoktur ama belki böylesi daha iyidir.

İnsan hayatın zorunlulukları, ümitsizlikleri, yorum kabul etmez müthiş gerçekleri içinde düşkün, ağlamaklı, çaresiz kaldığı zamanlarda dünyayı, ömrü anlayacak kadar kültürü,muhakeme gücü varsa her şeyi küçümseyen bir gözle görmeye çare arayan bir filozof kesilir.

Hayal ve gerçek birbirinden ayrılmayan bir hiçliktir.

Gerçekten sevmiş olan şikayet hakkını kaybetmiş olur.

Kendi kendini aldatmak budalalığına iyimserlik derler.

İnsan, zalim doğanın geçici iyiliklerine aldanmadıkça, mutlu olamaz...

Mutluluk bir sanıdır. Bunu hiç kurcalamaya gelmez. Onu görünürde hak etmiş olanlar, bu sanı içinde yaşamayı bilenlerdir...

Mutluluk bir kuruntudur. Bunu saptamak için aydınlamaya uğraştığımız dakikada, bu devlet kuşunu uçurup mutlu olmadığımızı anlarız.

Bir milletin tarihi fertlerinin hususi hallerinden meydana gelir.

Kâinat içinde her zerre bir alem olduğu gibi, insanlıkta da her insan bir kâinattır.

Nefret... Nefret... Nefret... Ne yüksek bir duygu... Ama ne kadar çağırsak yardımımıza gelmiyor, bize kadar alçalmıyor, biz ona kadar yükselemiyoruz.

Tanrım, sen de, biz de, hayat da, ölüm de, varlıkların hepsi de birbirinden karmaşık; içinden çıkılmaz, anlaşılmaz yüksek bir bilmeceyiz.

Ölüm, kokuşup çürümek ise doğum onun başlangıcı olan bir yaradır.

Alemin kuruluşunun şaşırtıcı düzeni içinde öyle ufak tefek düzensizlikler var ki duygularımızı ve isteklerimizi doğuran tefsirlerin elinde biz zayıf birer oyuncak gibi kaldıktan sonra tabiatla insanlık arasındaki soruculuk ile soruya cevap vermek nasıl ayırt edilecek.

Hepimiz kendi çıkarlarımızın uşağıyız.

Biz kendi kendimizin sahibi değiliz. Hayat vakit vakit dönen ve başımızı döndüren bir sarhoşluğa benziyor.