#farkındalık

Yaşıyor ama bilmiyor yaşadığını.

Kavramak için görmek, görmek için de dikkatle bakmak gerek.

Farkettiklerin bile yetmesin, baktıkların anlamını yitirsin, hatta sen de; gör!

İnsanlar kendi güçlerini keşfederse uzun vadeli sürdürülebilir değişim olur.

İnsanları uyandırmak gerek. Şeyleri algılama biçimlerini altüst etmek. İnsanları kızdıracak, kabul edilmez imgeler yaratmak lazım. Pek güvenilir olmayan, tuhaf bir dünyada yaşadıklarını, sandıkları gibi bir dünyada bulunmadıklarını anlamalarını sağlamak.

İşte bu beni rahatsız ediyor. Yerlerini bulmuş eşyalar gibi olabiliyor her şey ve çok çabuk, hiç fark etmeden sabitleniyor. Görmüyorsunuz. Gözünüze batmıyor. Normalleşiyor. Alışıyorsunuz. çok pis alışıyor insan.

Şu da var ki, hayatın ve hakikatin kristalleştiği bazı anlar az zamanda hakikatin çok yüzünü de gösterebilir size. Bunu da unutmamak gerekir.

Cehalet mutluluk değil kayboluştur.

Kör zannediyorsun ama yine de en iyi görüşümüzü senden ödünç alıyoruz.

Bizler farkına bile varmadan toplumun yerleşik normları hayatımızı şekillendirmekte adeta bir kalıba sokmaktadır.

Bizden uzaklaşmadıkça bize görünmeyen sıhhat, alışkanlığın verdiği hissizlikle, sağlamların şuurundan kaçıp nasıl ve nereye saklanıyor? Onu ben görüyorum, çünkü benden uzak.

Katledilmiş hayvanların vücut parçalarını her gün yiyen insanlar yanlış bir şey yaptıklarına inanmakta zorlanıyor, başka ne yiyebileceklerini hayal bile edemiyorlar.

Ve dünyanın gözleri
İzliyor şimdi.

Dünyanın herhangi bir yerinde çevreye verilen ciddi boyutlardaki zararın herkesin sorunu olduğu ve hepimizi tehdit ettiğini kabul etmedikçe, hiç bir etkili önlem alamayız.

Bu yüzyılda yeni bir inanç doğmuştur: Doğayı insana karşı korumak.

Kimse kendi içine girmeye çalışmaz.

Ne kadar okuyup öğrenirsek, o kadar farkına varırız cehaletin.

Ne kadar çok çalışırsak o kadar çok cehaleti keşfederiz.

Çocukken gördüklerimizi ve hissettiklerimizi kendimizden ayırt etmek şimdiki gibi alışkanlık haline gelmemişti henüz. Sanki tümü tek bir kütle meydana getiriyor gibiyidi.

Gelin çocukluktaki hislerimizi hatırlayalım. Dünya ve kendimiz hakkında ne kadar da belirgin ve yoğun bir kavrayışımız vardı!

Yaşama aşinalığının pusu, varoluşumuzun büyüleyiciliğini gizler.

Aşinalığın pusu, varoluşumuzun büyüleyiciliğini gizler.

Sanatın aslında bir şekilde yaşamımız içinde bazı anlara zoom yaptığını düşünüyorum. Zoom’ladığını ve kimi zaman da pause yaptığını. Bir şekilde o akıp giden şeyi bir an için durduruyor. Çünkü aslında sanatçının gerçekten hikâye olarak, kavram olarak çok temel bazı şeyleri var. Bin tane hikâyemiz yok.

Bir kelimenin tadına bakabilirsin.