#farkındalık

Ne aradığını bilmeyen bulduğunu bilemez.

Her şey bir güzelliğe sahiptir fakat bunu herkes görmez.

Asıl bilgi insanın cehaletini tanımasında yatar.

Yoksul aydın, zengin aydından çok daha kuvvetli görür.

Ölüm, anlama örüntüsünün bağlarını aniden koparır atar.

Hepimiz olağanüstü hayal gücü, zeka, duygu, sezgi, maneviyat ve fiziksel ve duyusal farkındalık güçleri ile doğarız. Çoğunlukla, bu güçlerin yalnızca bir kısmını kullanıyoruz ve bazılarını hiç kullanmıyoruz.

Düzenli olarak sevdiklerimizle yüz yüze içten sohbetler yapabilmek, muhtaca ve âcize el uzatmak, edebiyat, sanat ve müziğin açtığı manzarada güzellikle hemhâl olmak, ibadet ve tefekkür edebilmek, tabiata açılabilmek için fazla mesaiden, yol trafiğinden, boş insanlardan ve boş konuşmalardan, televizyon ve ekran karşısında sürüklenmekten söküp geri almalıyız zamanımızı. Başkalarının yaşadığı gibi yaşamak zorunda değiliz. Bizim asli vazifemiz; sadece bize emanet edilmiş kendi özgün biricik hayatımızı ifa etmek.

Yaşadığınız hayatla yaşayacağınız hayat arasında bir çeşit etkileşim olması gerektiğini düşünüyorum.

20 yaşındayken ve 50 yaşındayken ölüm çok farklıdır.

Devrimi düşlüyorsan ona göre yaşarsın. Yürüyüşün farklı olur. Bakkala, manava başka türlü davranırsın. Bunun için sana kimse puan yazmaz tabii; ama anlarlar. Orada birisi farklı yürüyordur.

Hiç pişmanlık duymamayı, geriye dönüp bakmamayı bir yaşam kuralı edinin. Pişmanlık enerjinizi boşa harcamanıza neden olur; geçmişin üzerine hiçbir şey inşa edemezsiniz. ...Önemli olan An'ı yaşayabilmektir.

Bu yüzyılda artık insanların da hayvanların mal değil can olduğunu kabul edip bu köleliğe destek vermemesi gerekir.

Aslında öldüğünü anlamayanlardır dünyada kalanlar.

Aslında hep biliyorum; dostum olduğunu söyleyenler benim değil ben onların dostuyum aslında.

Beyin ölümü gerçekleştiği halde aramızda gezen insanlar var.

Aslında mutsuzluğun değerini bilmelisiniz.

Gözlerini kapat... Göreceksin.

Zeki insan, kendisini kendi aptallığından koruyarak yaşar; aptallığını, ortaya çıkar çıkmaz anlar ve onu yok etmeye çalışır; oysa aptal insan, kendi aptallığına, koşulsuz olarak, büyülenmişçesine teslim olur.

Gündüz ve gece her zaman açık gözlerle hayal ediyorum.

Ne kadar uzun ve karmaşık olursa olsun, her hayat esasen tek bir andan ibarettir – kişinin kim olduğunu öğrendiği an.

Bazı gerçeklikler zihne o denli yakın ve açıktırlar ki onları görmek için bakmak yeterlidir.

Ve zaman büküyor ikimizi de, Biz farkında olmadan...

Bir şeyi görebilmek için onu anlamak gerekir.

Şayet sağlam bir istekle aynayı biraz daha kaldırırsak dünyadaki ters şeylerin bulanıklaştığını göreceğiz ve ışık evren özümüze güzellik ve neşe getirecektir.