#duygu

Kirli bir çocuk yüzüyüm kapında; ama dünyanın en temiz gözleriyle bakıyorum sana! Şeker değil istediğim, yüreğini koy avuçlarıma!

Sırf insanlar intihar etmesin diye çöpe attığım bestelerim var.

Öfke kendine acır.

Acım beni üzgün ve ümitsiz bıraktı.

Seniha kendisinin de bu kirli aydınlığın altında bu eşya ile beraber küflendiğini hissetti. Ayağa kalktı, alnını cama dayadı ve dışarıya baktı. Ağaçlar soyulmuş, havuz, dökülmüş yaprak tabakaları altında görülmez olmuştu. Sonbahar denilen mevsim ne hazin bir mevsimmiş! Bu, adeta yazın çürüyüşü, parça parça çürüyüp dökülüşü gibi bir şeydi.

Kızmak veya gücenebilmek için mutlaka biraz anlamak lazımdır.

Mannheim'ı sevdiğim gibi Mannheim de beni seviyor.

Anladığım sözlerindeki öfkedir, sözlerin değil.

Acıda her zaman tadılmayan muhteşem bir zevk vardır.

Davranış duyguyu takip ediyormuş gibi görünür; ama aslında davranış ve duygu birlikte hareket ederler. İrademizin doğrudan kontrolü altında olan davranışlarımızı düzene soktuğumuzda, dolaylı olarak duygularımızı da düzenlemiş oluruz.

Üzüldüğümüz için gözyaşı dökmeyiz. Gözyaşı döktüğümüz için üzülürüz.

Yolculuğun ruhu özgürlük, mükemmel özgürlük, düşünmek, hissetmek, beğenilmek üzere yapmaktır.

Yan yana yürüdüler. Ayrı ayrı yaşantıları, ayrı ayrı duyguları olan iki kıta gibiydiler; bir ilişki kurulamıyordu aralarında.

Bir kadın, erkeğin gölgesinde yaşamayacak kadar akıllı; ama o gölgede dinlenmeyi bilecek kadar duygulu olmalı.

Hayal gücünün olmadığı yerde tutkudan bahsedilemez.

Acının fazlası güldürür, neşenin fazlası ağlatır.

Bir öfke içine uçan insanlar her zaman kötü iniş yaparlar.

İnsan en çok sevmesi ve sevilmesi engellendiği zaman nefret eder.

Mantığımızın ittiğini tenimiz bağrına basar.

Müzik, zamanı sindirmek için sahip olduğumuz en iyi araçtır.

Kulak, yüreğe giden bir caddedir.

İnsan zeka karşısında eğilir ama şefkat karşısında diz çöker.

Erkeğin sözü geçiyor gibi gözükse de evin hakimi kadındır. Kadın vefadır, duygudur.

Kandırılmışlık hissi gerçekten berbat.