#benlik

Travma geçirmiş beden benliğe yabancı gelir.

Taklit, taklit edilenle bütünleşme yanılsaması yaratarak, taklit edenin varolmama korkusunu giderir.

Şimdi olmazsa sen olmazsın, ama sen olmazsan şimdi de olmaz, o zaman sen zaman mısın?

Nesne özneyi bozandır.

Benlik kendini mekandan kurtardı, zamandan da kurtarabilirse eğer insan kendini sınırlayan canlılığın dışında başka türlü canlı kalmış olur.

Mukavim bir mutluluk kendine doğru söylemekle kurulur.

Kendilik başkalarını dışarıda bırakarak değil, onları da kapsayarak gelişir

Kafanda resmini çekemezsen, insanı soluk gibi içine çekmek zorunda kalırsın.

Kişi yalnızca etrafındakileri değil, kendini de değişkenlerden biri konumuna sokarsa gerçek bir insan olur.

Kendine sınır koymak, kendini kendin olmayandan arındırmaktır.

Kişide yanlış bir zaman algısı olmalı ki benlik algısı oluşabilsin.

Kimlik kazanmak, değişimin göbeğinde değişmeden kalma becerisi edinmektir.

Kimliğimiz, kendimizi algılama ile toplumun algılaması arasındaki uzlaşma çabalarının tümüdür.

Kendini çok sevenin nesnelere sevgisi azdır, nesneleri çok sevenin de kendine ilgisi azdır.

İnsan gövdesine başkalaşarak kendine "ben" der.

İnsan gün içinde kısa süreli gerilemeler yaşar, benlik rezervini güçlendirmek, yalnızlık potansiyelini arttırmak ve kendi büyüsüne inanmak için gereklidir bu.

İç sesler insana kendinden haberlerdir.

İnsanlar artık ve ancak içlerinde kendileri olmadığında güzeller.

İnsana ait sistemin tamamen dışında kalmak, yapabilirsen eğer isminle ilgilenmemekle başlar.

Hayat tamamlama işlemidir, özellikle de kendini...

Hayatta kim kendini en iyi öldürürse bugünün hayatını en iyi o yaşar.

Gizlice yapılıp tamamlanan her iş özgüven yükseltir.

Göz göze temas uzadıkça algısızlık oluşur, çünkü o zaman karşıdaki nesne olmaktan çıkarak içe girip ikinci bir “ben” olur. Benlik iki "ben"i bir arada tutamayacağı için dağılır; benliği dağıtmanın kısa yolu onu nesneye boğmaktır.

Doğruyu tam içine kadar işletmek, kendine karşı saldırganlıktır.