#başkaları

'Tek başına kendimi ne kadar geliştiririm' değil. 'Kendi başıma başkasını nasıl geliştiririm' ilke budur.

Bence insanın adı onunla en az ilgili olan yanıdır. Doğar doğmaz, o bilmeden başkaları veriyor. Ama yapışıp kalıyor ona. Onsuz olamıyor...

Yaşayan hiçbir şey kendi başına sadece kendisi için yaşamaz.

Başkalarındaki en iyiyi keşfetmeye çalıştığımızda, bir şekilde kendimizdeki en iyiyi ortaya çıkarırız.

Bu dünyada mutlu olmanın tek yolu vardır: Başkalarını olabildiğince mutlu kılmaya çalışmak.

Kendi anahtarını bulamamışlar; senin kilitli kapını söyle nasıl açabilirler, onlar açamazlar!

Başkalarının, senin hakkında ne düşündükleri konusunda endişe duyduğun sürece onlar senin sahibindir.

Diğer insanların hakkınızda ne düşündüğünü kafanıza takarsanız daima onların kölesi olursunuz.

Kendin için yaptıkların bu dünyadan gittiğinde seninle birlikte ölür, başkaları için yaptıkların sonsuza kadar yaşar.

"Zengin olunca kötü yaşanıyor, ben böyle düşünüyordum. Kendinden çok başkaları için yaşamak gerekiyor. Ne kadar verirsek, bize o kadar saygı duyan başkaları için..."

Hiçbir ayna bizi ‘dışarıdan biri’ olarak yansıtamaz, çünkü bizi kendimizin dışına çekebilecek ayna yoktur. Bunu ancak bir başka kişi yapabilir.

Kendisini göremeyen ve kendi gerçeğini başkalarından işiten kişi ne kadar da zavallı ve acınasıdır.

Aslında kayıp değiliz; kendimizi başkalarında arayanlarız...

Özgürlük denmeye değer biricik özgürlük, başkalarını mutluluklarından yoksun bırakmaya veya onların mutlu olma çabalarına engel olmaya kalkışmadığımız sürece, kendi iyiliğimizi kendi bildiğimiz yolda aramak özgürlüğüdür.