#ayrılık

Gidersen yıkılır bu kent kuşlar da ölür bir tufan olurum sustuğun her yerde.

Sessizliği dinliyorum şimdi ve soluğunu sustuğun yerde bir şeyler kırılıyor.

Gidersen kim sular fesleğenleri, Kuşlar nereye sığınır akşam olunca.

Ömrümüz ayrılıklar toplamıdır, Yarım kalan bir şiir belki de.

Bu kenti ayrılıklar yıkacak birgün biliyorum.

Gidersen kar yağar avuçlarıma, üşürsün.

Gidersen yıkılır bu kent, kuşlar da ölür.

Bir yol ayrımına getirdi bizi zaman.

Öldürür her şeb beni hicrân-ı yâr illâ yine
Dirgürür her subh-dem kûyundan uğrayan nesîm.

Her gün kendimi biraz daha iyi hissedebileceğimi umarak kalkıyorum. Bazen öyle de oluyor. Sonra gece çöküyor ve o hâlâ yok…

Eyvah ! ne yer, ne yar kaldı, Gönlüm dolu ahu zar kaldı.

Gidiyorsun erken dön içimde bilinmedik bir korku var, garip bir his. Anlam veremiyorum.

Meğer ne çok canı yanarmış insanın, baktığı yerde göremeyince sevdiğini.