#algı

Dünyada anlamsız hiçbir şey yok. Hepsi senin onlara bakış biçimine bağlı.

Bir kişi yalnızca anladığı şeyi duyar.

Bütünün ilk yapılanmasını kavrayamadığımız için dünyadaki her şey bize kargaşa ve yıkıntı gibi geliyor.

Başkalarının zihninde yatan bizim en gerçek ve en derin benliğimizdir.

Biz kendi yarattığımız bir dünyada yaşıyoruz.

Yabancıysan, insanlar tuhaftır. Yalnızsan, yüzler çirkin görünür. Düşmüşsen, engebelidir caddeler.

Çatıları, duvarları yık, bütün odaları aynı anda gör!

Gözetleyen gözetlenendir.

Kör olunca hayat boyu gördüklerini de unutur muydu acaba insan?

İzleyici kolay gerçekleri sever.

Bir kişiyi öldürene katil, milyonları öldürene fatih, herkesi öldürene tanrı diyoruz.

En yavaş yaşlanma yaşlılarda görülür.

Rüyanın özelliklerinden biri, orada hiçbir şeyin bizi şaşırtmamasıdır. Orada alışkanlıklarımız ve dostlarımızdan kopuk şekilde, özlem duymaksızın, yabancılarla yaşamayı kabulleniriz.

Gerçek gerçekçilik, alışkanlıkların üstünü örttüğü ve görmemizi engellediği hayret verici şeyleri ortaya çıkarmakta yatar.

Gerçeğin kendisi doğru olmak için yeterince apaçık değildir.

Bir kadın öylesine makyajlı olabilir ki, yok olduğunu anlamayabilirsiniz.

Yaşamın, ama cinayetleriyle, felaketleriyle ve muazzam miraslarıyla hakiki yaşamın, neredeyse yalnızca gazetelerde vuku bulduğuna hiç dikkat ettiniz mi?

Zihniniz, içine koyduğunuz şeyi tam olarak size geri verecektir.

Yoksa bütün beyaz şeyler ıslak ve soğuk muydu?

Bu günlerde gerçeklik bile yapay görünmek zorunda.

Çok az insan gerçekten iyiyi tersinden ayırt edebilir.

Gerçekten ağlayıp ağlamadığın değil. Seyirci ağladığını düşünüyor mu?

Kimse neyin gerçek neyin düzmece olduğundan haberdar değil.

Anlamak, kalıpları algılamaktır.