#acı

Savaşın bir gününü görseydiniz, bir diğerini görmemek için Tanrı'ya yalvarırdınız.

İnsanın olgunlaşması için mutlaka acılarla yoğrulması gerekir. Çünkü o hem taş, hem de heykeltraştır.

İnsanı yaralayan tek şey gerçektir.

Acı çekmek, ölmekten daha çok cesaret ister.

Hissiz kalmaktansa kahveyle acı çekmeyi tercih ederim.

Istırap denen şey bu, kalbin işte bu sıkılışı, ellerindeki bu soğuk nem olacak! Acaba çok sürer mi?

Nihayet hanımefendinin bir nedimesi değil miydi? Ve bu nedimeliğin icaplarına riayet etmekte o garip bir lezzet, acı ve hüzünlü bir lezzet duyar, hem de bu riayet edişler kinlerini alevleyen yeni bir kırbaç olurdu.

Savaşın ne anlama geldiğini bilme konusunda Sovyet halkı belki de rakipsizdir.

Sivil savunma hizmetlerimiz aksamıştır. Kurtarma işlerimiz yetersiz kalmıştır. Müteahhitlerimiz malzemeden çalmıştır. İmar düzenimiz laçkadır. Hepsinde gerçek payı var. (...) Nasıl ki sevgi paylaştıkça çoğalırsa, acılar da paylaştıkça azalır.

Şu dünyadaki en soylu kişi insafa gelendir. Şu dünyadaki en olgun kişi Acıya gülendir.

Acının dili yoktur. İnsan ya da hayvan, farketmez; hepsi aynı biçimde bağırır.

Sürekli bir eksiklik duygusu, zaman zaman akla gelen, uysal bir diş ağrısına benzeyen acı: Unutmak buydu.

Aşk ve acı kardeştirler, bırakın onu düşünmeyi...

Tarihi birleştiren, acıdır.

Mutluluk acıların aşılmasıyla serpilip gelişir.

Zamanımızın gerçek bireyleri, kitle kültürünün kof, şişkin kişilikleri değil, ele geçmemek ve ezilmemek için direnirken acının ve alçalışın cehennemlerinden geçmiş fedailerdir.

Günün birinde her şeyin yoluna girecek olması, o zamana kadar gerçekleşmiş olan onca kötü şeyi kabullenmemizi sağlayamaz.

Evlerin pencerelerini tamamıyla açabilen tek bir rüzgâr biliyorum: Ortak keder.

Sonuç: Hastalıklar, Acı, Verimsizlik ve Kıtlık.

Tüm düşünce ve duyguları silkeleyip atmayı arzuladığım oldu, fakat öğrendim ki acı hissini yenmenin tek bir yolu vardır ve o da ölümdür..

En tatlı şarkılar en acı duyguları dile getirenlerdir.

Hayvan olmak istiyorsan olabilirsin elbette. Bunun için insanlığın acılarına sırt çevirmen ve yalnız kendi postuna özen göstermen yeterli.

Mutsuz insanlar yanı başlarında acı çekenleri görerek avuturlar kendilerini.

Acıdan daha güçlü bir duygu yoktur. Acının dışa yansıması belirgindir.