Yusuf Atılgan

Kimi zenginliğine tutunur; kimi müdürlüğüne; kimi işine, sanatına. Çocuklarına tutunanlar vardır. Herkes kendi tutamağının en iyi, en yüksek olduğuna inanır.

Çoğu insanlar gibi düşünmeden konuşsaydım kimse bir şey demeyecekti; ama ben düşündüğümü söylemeye kalktım.

Sustu. Konuşmak gereksizdi. Bundan sonra kimseye ondan söz etmeyecekti. Biliyordu; anlamazlardı.

Anayurt otelini, yazarken tavanda bir fare tıkırtı yapıp duruyordu, ben de romana bir kedi soktum.

Yaşamanın amacı alışkanlıktı, rahatlıktı. Çoğunluk çabadan, yenilikten korkuyordu.

Neden bu kadar karamsarsın? Sen neden değilsin? çevrene bakmıyor musun hiç?

Yoksa her şey ben olmadığım zaman, benim olmadığım yerlerde mi oluyordu?

Birlikte gülündü mü insan rahatlıyordu. Neden insanlar durup gülmüyorlardı?

Olmuyordu. Huzurunu yaşadığı günde bulamayan insana kurtuluş yoktu.

Bugünkü benim son aldanışım olmayacak. İnsanlara güveniyorum.

Dünya'da hepimiz sallantılı, korkuluksuz bir köprüde yürür gibiyiz.

Kadınların neden evlendiklerini anlıyorum: Yalnız kalabilmek için.

Her şeyi birden görmeye kalkarsak hiçbir şey göremeyiz.

Böyle içten yalnız çocuklar gülebilir. Bir de deliler.

Hep böyleydi. Bir şey en gerektiği anda olmazdı.

Tutunacak bir şey olmadı mı insan yuvarlanır.

İnsan bir şey yapmaya hep geç kalırdı.

Ne çok yalan söyleniyordu yeryüzünde; sözle, yazıyla, resimle ya da susarak!

İnsanları yalan söylediklerinde dinlemeyi severim. Çünkü olmak istedikleri ama olamadıkları insanları anlatırlar...

Dünyada hepimiz sallantılı, korkuluksuz bir köprüde yürür gibiyiz. Tutunacak bir şey olmadı mı insan yuvarlanır. Tramvaylardaki tutamaklar gibi. Uzanır tutunurlar. Kimi zenginliğine tutunur; kimi müdürlüğüne; kimi işine, sanatına. Çocuklarına tutunanlar vardır. Herkes kendi tutamağının en iyi, en yüksek olduğuna inanır. Gülünçlüğünü fark etmez.

Bir gün sana dünyada katlanılacak tek şeyin sevgi olduğunu öğreteceğim.

Dünyada gereğinden çok kadın vardı; ama yalnız bir teki yoktu...

Belki de insanlar kendi kendilerine düşünmek, hayaller kurmak için yeteri kadar yalnız kalamadıklarından anlayışsız oluyorlardı.

Bence insanın adı onunla en az ilgili olan yanıdır. Doğar doğmaz, o bilmeden başkaları veriyor. Ama yapışıp kalıyor ona. Onsuz olamıyor...