Turgut Uyar

Ben yitirmem bir bulsam

Ne arıyorsam onda vardı Ne aradığımı bilmezken onda öğrendim.

Cehennem, insanın kendi ciğeri

Sana inanmışlığım bir büyük olaydır.

her şey benim kalbimdir diyorum her şey kalbimdir diyorum işte o zaman ölüme eşitliyorum aklığını.

Eylül toparlandı gitti işte Ekim filanda gider bu gidişle

Ne o beni kandırmıştı. Ne ben onu baştan çıkarmıştım. İkimiz de bildiklerimizin ötesine, bulduklarımızın üstüne çıkmak istemiştik. Bir noksanlığı var sanıyorduk bütün olanların belki. Ama aslında bütünlüklerimize bahaneydik…

İşte ben hep böyle garip mahzun, Bir şey beklermişcesine yaşıyorum…

Gökyüzünün kalkıp dudaklarıma bir değmesi var, oysa kapılar var duvarlar var perdeler var…

Bir yağmur yağsa da, beraber ıslansak.

Durursa anlaşılır saatin kaç olduğu

alçacık durgun düzlüğümden el sallıyorum beni kınadığınız tepelere...

Bu dünyada yediğimiz ekmekler içtiğimiz sular dizlerimizdeki bu güç derimizdeki tad karşı koymak içindir kaçmak için değil

Herkes ne zaman ölür; elbet gülünün solduğu akşam!

Her folklor biraz mitoloji niteliği taşır.