Tevfik Fikret

Yiyin efendiler yiyin! Bu han-i istiha sizin! Doyuncaya, tıksırıncaya, çatlayıncaya kadar yiyin!

Ve kendi hüsnümü başlardım önce sevmekten. Bu ruh için bir hak: Biraz da kendini sevmek değil midir yaşamak!

Vatanım bütün yeryüzü, milletim insanlıktır.

Uğraş, didin, düşün, ara, bul, koş, atıl, bağır. Durmak zamanı geçti, çalışmak zamanıdır.

Sultani'yi yıkmak için önce beni yıkmak lazımdır.

Kuşku koşmaktır aydınlıklara doğru. İnsan aklıdır eninde sonunda gerçeği bulacak olan.

Kedimle oynarken benim onunla eğlenmemden daha çok, onun benimle eğlenip eğlenmediğini kim bilir?

Deniz kadın gibidir, hiç güvenmek olmaz ha!

Hep yıkım üstüne yıkım, acı üstüne acı! Ne vakit geçse anlı şanlı bir ordu, çöküverir ağır gölgesi bir bulutun...

Göz açıldıkça ruh perdelenir.

En sakin yolculuk uykudur.

Elbet sefil olursa kadın, alçalır beşer.

Bize bol bol ziya kucakla getir; düşmek, etrafı görmemektendir.

Benim ayinim düşünüp yapmaktır. Benim dinim insan gibi yaşamaktır.