Tahir Musa Ceylan

İnsanlar artık ve ancak içlerinde kendileri olmadığında güzeller.

İnsanın tıbbi araçlarla kendine müdahalesi doğal gelişiminin çok yavaşlamış olmasından ve fakat hala gelişmeye ihtiyaç duymasından kaynaklanır, bir çeşit yapay evrimin içindeyiz yani.

İnsanın bir hayali bile gerçekleşse hastalığı iyice yerleşir.

İnsana ait sistemin tamamen dışında kalmak, yapabilirsen eğer isminle ilgilenmemekle başlar.

İnsan olarak sürünenlerin hay huy içinde erken ölmesinin nedeni, sürüngenlerin koşarken nefes alamamasına benzer bir durumdur!

İnsan çocukluğunu gözleri ve dişleri birbirinden ayrıldığında kaybeder.

İnsan yaşlandığı için değil, daha fazla yaşlanamadığı için ölür.

Istırap insan ortaklığın içinden atıldığında başlar ve onda denenen tekil hiçbir işlem bu ıstırabı dindiremez artık, huzurlu da huzursuz da olsa varoluş tek taraflı bir süreç değildir çünkü.

Irkçılığı başlatan ötekinin yakınlığı tehlikesidir.

Işıkla sabah arasındaki ilişki neyse hücreyle insanlık arasındaki ilişki de odur.

Işık hapsedilebilirse hiç de depolanabilir.

Hezeyan heyecanlı yapar.

Haset mi öfke mi dersen öfkeyi seçerim, öfke doymasa da geçer, haset doysa da devam eder.

Her şey ucuzladığında pahalı kalan tek şey fikirler olur.

Hareketler kendinden hemen önceki hatırayı siler, hiperaktif olan kendine yapılanı unutur o yüzden, iyilik de kötülük de yaramaz onlara.

Hayat olayları bir yöne doğru akıtırsa insanları da o yöne doğru döndürmeye başlar.

Hayat hiçbir potansiyeli boşa harcamak istemez, ama potansiyel kendini hazır tutarak ona fırsat tanımayı bilmelidir

Hayat tamamlama işlemidir, özellikle de kendini...

Her şeyi birkaç defa kontrol etmeden rahat edemeyen insanlar, çocukluklarında arkalarına öngörülebilir ve sürdürülebilir bir anne desteği alamamışlardır, onun için yetişkinliklerinde kendilerine güvenli bir zemin sağlayacak mekan, insan ve olayların sağlamlığını sık sık kontrol etme ihtiyacı duyarlar.

His bir karşılaşma ürünüdür.

Her yer hayatla kirliyken hala temiz, sahici, ilkeldi ve antik bir mermer gibi huzura ermişti.

Herkes her şeye katılır, kimyada gözlemciler bile moleküllere katılırken insan birbirine bulaşmadan ne kadar durabilir.

Huzur sabitlikte, heyecan değişimde, mutluluk küçüklükte, büyüklük aşkta vardır.

Herkes insana benziyor, tek bir şeye bunca benzerlik şaşırtıcı.