Samuel Beckett

Bazen insan kendine soruyor şaşkınlıkla, acaba doğru gezegende miyim diye.

Sözcükler bile bırakıp gidiyor sizi, bu kadar kötü işte.

Godot'ya mı? Godot'ya mı bağlıyız? Ne aptalca bir düşünce bu! Söz konusu bile olamaz! (bir an) Şimdilik!

Yaşamış olmak onlara yetmiyor!

Yarın uyandığımda, ya da uyandığımı sandığımda bugün hakkında ne diyeceğim?

Tek günah doğmuş olmak günahıdır.

Körlerin zaman kavramı yoktur. Zamanla ilgili şeyler de gizlenir onlardan.

Hepimiz deli doğuyoruz. Bazıları böyle kalıyor.

Hep denedin, hep yenildin. Olsun. Gene dene, gene yenil. Daha iyi yenil.

Güneş, başka seçeneği olmadığı için, bildiğimiz eski şeylerin üzerinde pırıldıyordu.

Eğer Godot ile Tanrı'yı kast etmiş olsaydım, Godot değil Tanrı derdim.

Eğer bir gün susarsam, bu artık söylenecek hiçbir şey kalmadığı içindir; her şey söylenmemiş, hiçbir şey söylenmemiş olsa bile.

Böyle bir dünyada insan gülmeye bile cesaret edemiyor artık. Sadece tebessüme imkan var.

Bir kişiye gerektiğinden fazla değer verirsen, ya onu kaybedersin ya da kendini mahvedersin.

Bir gün yetmiyor mu bu size, bir gün dilsiz oldu, bir gün ben kör oldum, bir gün sağır olacağız, bir gün doğduk, bir gün öleceğiz, aynı gün, aynı an, yetmiyor mu bu size?

Bana öğrettiğin kelimeleri kullanıyorum. Artık hiçbir anlama gelmiyorlarsa, bana başkalarını öğret. Ya da bırak susayım.