Mehmet Eroğlu

İyi roman her şeyden önce sabit bir fikir ya da yıkıcı bir sorudur.

Aydın olmanın birinci niteliği muhalif olmaktır. İşte bu nedenle yazar, hiçbir otoriteye, hiçbir politik sisteme bağımlı (angaje) olmamalıdır.

Gerçek yazarlar analarının rahminden değil, kalemlerinin ucundan doğarlar.

Yazmak, gizemli, tutkulu ama çoğu kez yorucu bir serüvendir; bu yüzden aşka benzer.

Özlem, insanların kendilerine eziyet etmek için keşfettikleri o duygu!

Deniz sonsuzluk gibi bir şey. Belki onunla iç içe olmak, belki de boy ölçüşmek istiyorum.

Yalnızca yaşamak bile, başlı başına bir çığlıktır.

Deniz umutsuz bir düşünce gibi kıpırtısız.

Gerçek, insanın gözüne bakmadığı anda batar.

Acının dili yoktur. İnsan ya da hayvan, farketmez; hepsi aynı biçimde bağırır.

Gülmek tüm insanlık ideallerinin varmak istediği en son nokta.

Sürekli bir eksiklik duygusu, zaman zaman akla gelen, uysal bir diş ağrısına benzeyen acı: Unutmak buydu.

Cesaret korkarak devam etmektir.

Tanrının kendisi için yarattığı birine ulaşamamanın anlamını o uçsuz bucaksız eksiğin içinde kavrıyor ve eksikliğin her gün biraz daha bilincine varıyordu.

Asla sizi bütünüyle tatmin edecek bir kadının peşine düşmeyin, bu sizi tüketir. Hem tükenirsiniz, hem de henüz tanımadığınız öteki kadınları yitirirsiniz.

Aşk ve acı kardeştirler, bırakın onu düşünmeyi...

Bir çağ ölürken yenisinin henüz doğmadığı bir zamanda yaşıyoruz.