Kandemir Konduk

Yasaklar en sevdiğim oyunumdur diyebilirim.

Benim 23 tane oyunum sahnelendi. Pek çoğunu ünlü tiyatrocular oynadı.

Gülmenizi kısıtlayan o şeylerin adı toplumsal baskı olabilir, aile terbiyesi (!) olabilir, yerleşik ahlak (!) anlayışı olabilir, bireysel eksiklikler, çekingenlikler ya da kimi üzüntüler, sıkıntılar, yoksulluklar, problemler olabilir... Bunlarla boğuşurken bile gülmeyi unutmamaya çabalayın.

İnsanların gülme nedenleri birkaç maddede toplanıyor. Bir kere, kendi başına gelmesini istemediği şeylere gülüyor insanlar. Tersliklere gülüyor. İnsanlar Türkiye'de gülünecek halde ama kendilerinin güldüklerini sanmıyorum. İnsanların gülmeleri için mutlu olmaları gerekir. Bence insanlarımız asıl mutlu olunca güleceklerdir.

26 yaşındaydım. Altan Erbulak'ın bir yazısını okudum, yeni oyunlar aradıklarını söylüyordu. Tersane'den üç ay ücretsiz izin aldım ve koca bir yaz mevsiminde bahçemizdeki akasya ağacının dibinde oturup Yüzsüz Zühtü adlı oyunu yazdım. Sonra da Altan Erbulak'ın kapıcısına teslim ettim. Fotokopisini bile almadım. Param yoktu ki. Kaybolsa, orijinali yoktu. Neticede Altan Erbulak, bu yazdığım oyunu oynamaya karar verdi. Oyun yazarlığım böyle başladı.