fuminori nakamura

Çocukların ve azizlerin zalimce öldürüldükleri bu dünyada, tanrılar da böyle hissetmezler miydi?

Halkların çatışması deniyor ama bu bir yalan. Birileri insanları birbirine karşı kışkırtıyor sadece.

Çaresizliğe kapılmadan sakince düşünebilirsin,değil mi? Bir şeylere kafa yorabilirsin değil mi?

En nihayetinde insan hayatı, bir sürü dolambaçlı yoldan geçip bir sona varmaktan ibaret.

Ne zaman hayattan zevk alacak olsan, bir başkasının hayatını yok ettiğin aklına gelecek.

Işığın gözünü almasını engelleyemiyorsan, yapacak en iyi şey ters yönde ilerlemektir.

Dünyanın her yerinde zenginlerden çalabilir, parayı sokak çocuklarına verebilirdim.

Dünyada açlık çeken tek bir çocuk bile olduğu müddetçe, her türlü servet çalıntıdır.

Eğer kendini değiştirmek istiyorsan, bunu ufak dokunuşlarla gerçekleştirebilirsin.

Bazen etrafımda değerli ne kadar şey varsa hepsini yok etmek geçiyor içimden.

Sadece bizim gibi insanların yapabileceği ve düşünebileceği şeyler var, değil mi?

Böyle bir ölümü de hak edecek kadar anlamsız bir hayat yaşamış olamam.

Evde oturmaktan hoşlanmıyorsan, kütüphaneye git, kitap falan oku.

Fazladan mutluluk sahibi olan insanlar diğerlerine de yardım edebilir.

Hayatımda ilk defa, kesinlikle başarmam gereken bir görevim vardı.

Keşke dünya şu ankinden daha kolay yaşanabilir bir yer olsaydı.

İnsanlık tarihi boyunca Savaşlar para kazanılsın diye yapılır.

Takip edilmesi en kolay insan, bir başkasını takip edendir.

Eğer mutluluk bir kaleyse,ne yaptığının hiç önemi yok.

Cüzdanlar insanın kişiliğini ve hayat tarzını yansıtır.

Diğer insanlar kuralları kendileri için icat etmişlerdi.

Gerçek hayatta acı çeksen bile ölmemen gerekir.

İnsanlık tarihi boyunca Savaşlar para kazanılsın diye yapılır.

i̇nsanlik tarihi boyunca savaşlar para kazanilsin diye yapilir.