Frank Mccourt

Din için ölmek palavra. Sadece bizi korkutmak için bu palavraları atıyorlar. İrlanda uğruna ölmek de palavra. Artık kimse hiçbir şey uğruna ölmüyor. Yeteri kadar insan ölmüş. Ben ne İrlanda uğruna ne de din uğruna ölürüm doğrusu. Belki, annem için ölebilirim.

Boş bir kafayla nasıl bir bakış açınız olabilir ki? Kafalarınızı doldurun. Tıka basa doldurun. Sizin en büyük hazineniz kafalarınızdır ve yeryüzünde hiç kimse kafalarınızın içindekilere karışamaz.

Benim ölümden sonraki yaşamım burada. Neysem oraya gideceğim, zira ben toprağım. Toprak ülkemde, bir sıra havuca can verebileceğimi bilmek çok rahatlatıcı bir duygu.

Geriye bakıp çocukluğumu anımsadığımda, nasıl hayatta kalabildiğime hala şaşarım. Kötü bir çocukluktu; mutlu bir çocukluğun pek kayda değer yanı yoktur zaten.

Müdür, din uğruna ölmek büyük bir onurdur, diyor. Babam ise, İrlanda uğruna ölmek büyük bir onurdur, diyor. Hiç yaşamak isteyen yok mu, diye düşünüyorum.

Fakir olabilirsiniz, ayakabılarınız yırtık olabilir ama kimse düşüncelerinize dokunamaz. Aklınız her zaman bir saraydır.

Şu dünyaya çalışmak için mi geliyoruz yoksa birer çay içip sohbet ederek keyif yapmak için mi?

Büyükler din uğruna ölmenin çok büyük bir olduğunu söylüyorlar, ama henüz değil, diyorlar.

Benimle nasıl böyle konuşabilir? Bir bar taburesinin üstünde kalbimi nasıl böyle kırabilir?

Üşüyorum ve yapayalnızım. Bir hapishane hücresinde bu kadar mutsuz olunur ancak.

Biliyor musun, ne düşünüyorum. İnsan kaderini fazla zorlamamalı.

Bütün ömrüm yüzüme kapıların kapanmasıyla geçecek, diyorum.

Dünyanın her tarafında insanlar acılarıyla övünür ya da sızlanırlar.

İnsanın kafasının içine kimsenin karışamaması çok güzel bir şey.

Bir erkeğe anneliğin ne demek olduğunu anlatamazsın.

Ama yoksul insanların fazla seçim şansı olmuyor işte.

Hangi kitap olursa olsun, insanı düşündürür.

Kafamın içindekileri artık kimse geri alamaz.

Evet, ben buradayım ama düşlerim gitti.

Beyniniz sizin kutsal sarayınızdır.